ਕੰਮ ਦੀਆਂ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਜੋ ਖ਼ੁਦ ਫ਼ਾਈਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ

ਲਗਭਗ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰਵੀਂ ਫ਼ੋਟੋ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਸਕ੍ਰੌਲ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਕੇ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹੋ।

ਵੀਰਵਾਰ ਦੀ ਰਾਤ ਹੈ। ਮਾਰਚ ਦਾ ਇੱਕ ਗਾਹਕ ਦਾਅਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਟੀਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾੜ ਦਾ ਗੇਟ ਖ਼ਰਾਬ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਗਭਗ ਪੱਕਾ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਸਵੇਰ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਗੇਟ (ਲਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਾਲੇ ਕਬਜ਼ੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਖ਼ਰਾਬ) ਦੀ ਫ਼ੋਟੋ ਖਿੱਚੀ ਸੀ। ਸੋ ਤੁਸੀਂ ਸੋਫ਼ੇ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਕੈਮਰਾ ਰੋਲ ਫ਼ਰੋਲ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਫ਼ੋਟੋ ਕਿਤੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਜਨਮਦਿਨ ਦੀ ਪਾਰਟੀ, ਚਾਰ ਸੌ ਸਕ੍ਰੀਨਸ਼ੌਟਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀ ਵਾੜ ਦੀਆਂ ਸਤਾਰਾਂ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਿਤੇ ਪਈ ਹੈ। ਵੀਹ ਮਿੰਟਾਂ ਬਾਅਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਦਾ ਡੈੱਕ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੁੱਤਾ, ਅਤੇ ਅਪ੍ਰੈਲ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਰਸੀਦ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਗੇਟ ਵਾਲੀ ਫ਼ੋਟੋ ਹੈ ਤਾਂ ਸਹੀ, ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੱਭੇਗੀ।

ਜਿਹੜੀ ਫ਼ੋਟੋ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੀ, ਉਹ ਫ਼ੋਟੋ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਪੂਰਾ ਮਸਲਾ ਇਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋ।

ਕੈਮਰਾ ਰੋਲ ਵਿੱਚ ਸਬੂਤ ਗੁਆਚ ਕਿਉਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ

ਕੈਮਰਾ ਰੋਲ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਢਾਂਚਾਗਤ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਫ਼ੇਲ੍ਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬੇਤਰਤੀਬ ਹੋ।

ਇਸਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕੰਮ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਫ਼ੋਨ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਸਾਂਭਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਤਰਤੀਬਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦਿਨ 'ਤੇ ਹੀ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਸ ਦਿਨ ਫ਼ੋਟੋ ਖਿੱਚੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਬਿਲਕੁਲ ਇਹੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।

ਕੰਮ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਰਲਗੱਡ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਾਥਰੂਮ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਕਿਸੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਖਾਣੇ ਅਤੇ ਪਾਰਕਿੰਗ ਦੇ ਸਕ੍ਰੀਨਸ਼ੌਟ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਈਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਖੋਜ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਣ ਦੀ ਕਵਾਇਦ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਫ਼ੋਨ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜਿਊਂਦਾ ਅਤੇ ਮਰਦਾ ਹੈ। ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਸਕਰੀਨ, ਖ਼ਤਮ ਹੋਈ ਬੈਟਰੀ, ਟੇਲਗੇਟ 'ਤੇ ਭੁੱਲਿਆ ਫ਼ੋਨ। ਹਰ ਕੰਮ ਦਾ ਫ਼ੋਟੋਗ੍ਰਾਫ਼ਿਕ ਰਿਕਾਰਡ ਇਸੇ ਦੇ ਨਾਲ ਸਫ਼ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਤੇ ਬੈਕਅੱਪ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ਸਾਲਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਖਾਤੇ ਵਿੱਚ।

ਭੇਜੀਆਂ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਦੀ ਕੁਆਲਿਟੀ ਵਿਗੜਦੀ ਹੈ। ਵਿਕਲਪ ਵਜੋਂ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਫ਼ੋਟੋ ਟੈਕਸਟ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਹਰ ਕੰਮ ਲਈ ਗਰੁੱਪ ਚੈਟ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣਾ, ਤਸਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਗੇੜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਰੈੱਡਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿਲਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੀਰੀਅਲ ਪਲੇਟ ਜਾਂ ਬਰੀਕ ਤਰੇੜ ਦੀ ਸਪਸ਼ਟ ਅਸਲ ਫ਼ੋਟੋ ਚਾਹੀਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੱਥ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਸੇ ਚੈਟ ਲੌਗ ਵਿੱਚੋਂ ਧੁੰਦਲਾ ਥੰਬਨੇਲ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਠੇਕੇਦਾਰ ਇਸਦਾ ਹੱਲ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਨੂੰ ਤਰਤੀਬ ਦੇਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾ ਕੇ ਕੱਢਦੇ ਹਨ। "ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ" ਹੀ ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਦਸ ਘੰਟੇ ਦਾ ਇੰਸਟਾਲੇਸ਼ਨ ਦਿਨ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਵੀ ਬੰਦਾ ਬੈਠ ਕੇ ਚਾਲੀ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਨੂੰ ਫ਼ੋਲਡਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸਜਾਉਂਦਾ। ਫ਼ੋਟੋ ਸਸਤੇ ਵਿੱਚ ਫ਼ਾਈਲ ਹੋਣ ਦਾ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਉਹੀ ਪਲ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਤਲਬ ਫ਼ਾਈਲਿੰਗ ਖ਼ੁਦ-ਬ-ਖ਼ੁਦ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਕਦੇ ਹੋਵੇਗੀ ਹੀ ਨਹੀਂ।

ਫ਼ੋਟੋ ਖ਼ੁਦ ਫ਼ਾਈਲ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ?

Zeus ਬਿਲਕੁਲ ਇਹੀ ਗੱਲ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਕੰਮ 'ਤੇ, ਕੰਮ ਲਈ ਖਿੱਚੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸੇ ਕੰਮ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਢੁੱਕਦੀਆਂ ਹਨ।

ਕੋਈ ਕੰਮ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਉੱਥੋਂ ਹੀ ਫ਼ੋਟੋ ਖਿੱਚੋ, ਹਰ ਫ਼ਰੇਮ ਉਸ ਕੰਮ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਨਾ ਕੋਈ ਐਲਬਮ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ, ਨਾ ਨਾਂ ਬਦਲਣ ਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਤਰਤੀਬ-ਸੈਸ਼ਨ ਦੀ। ਪਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦਿਲਚਸਪ ਗੱਲ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਤੁਸੀਂ ਬਸ ਕੰਮ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ Zeus GPS ਆਟੋ-ਮੈਚ ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਐਪ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹਨ, ਇਸਨੂੰ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਫ਼ੋਟੋ ਕਿੱਥੇ ਖਿੱਚੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਸ ਕੰਮ ਦਾ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਥਾਂ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀ ਹੋਵੇ।

ਅਮਲ ਵਿੱਚ, ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਹਫੜਾ-ਦਫੜੀ ਭਰੀ ਤੋੜਭੰਨ ਵਾਲੀ ਸਵੇਰ ਦੌਰਾਨ ਖਿੱਚੀਆਂ ਬਾਰਾਂ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਹੀ ਕੰਮ ਨਾਲ ਸਮੂਹਬੱਧ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਫ਼ਾਈਲਿੰਗ ਸੈਸ਼ਨ ਦੀ। ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਮੈਚ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਐਲਬਮ ਕਦੇ ਖ਼ੁਦ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ।

ਦੋ ਇਮਾਨਦਾਰ ਸੀਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਭੂਗੋਲ ਹੈ, ਜਾਦੂ ਨਹੀਂ:

ਮੈਚ ਓਨਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਕੰਮ ਦਾ ਪਤਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੰਮ ਦੀ ਥਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਦਰਜ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਅਧੂਰਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਿਲਾਉਣ ਲਈ ਕੁਝ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਕੰਮ ਬਣਾਉਂਦੇ ਵੇਲੇ ਅਸਲ ਪਤਾ ਦਰਜ ਕਰਨ ਦੇ ਤੀਹ ਸਕਿੰਟ ਹੀ ਹਰ ਬਾਅਦ ਵਾਲੀ ਫ਼ੋਟੋ ਦੀ ਖ਼ੁਦ-ਬ-ਖ਼ੁਦ ਫ਼ਾਈਲਿੰਗ ਖ਼ਰੀਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਨੇੜਤਾ ਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਔਖੇ ਮਾਮਲੇ ਹਨ। ਇੱਕੋ ਟਾਊਨਹਾਊਸ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਦੋ ਚਾਲੂ ਕੰਮ, ਜਾਂ ਮੁੱਖ-ਘਰ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਈ ਗਰੈਨੀ-ਫ਼ਲੈਟ, GPS ਦੀ ਗ਼ਲਤੀ ਦੇ ਘੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਅੰਦਰ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਬੇਸਮੈਂਟਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੋਕੇਸ਼ਨ ਭਟਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। Zeus ਮੈਚ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੁਝਾਅ ਵਜੋਂ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਤੁਸੀਂ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਨਾ ਕਿ ਚੁੱਪਚਾਪ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਵਜੋਂ, ਸੋ ਜਿਸ ਫ਼ੋਟੋ ਬਾਰੇ ਦੁਬਿਧਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗ਼ਲਤ ਢੁੱਕਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਇੱਕ ਟੈਪ ਨਾਲ ਸਹੀ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕੋ ਸੰਭਵ ਕੰਮ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਪੁਸ਼ਟੀ ਤੁਰੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਬਿਨਾਂ ਸਿਗਨਲ ਖਿੱਚੀਆਂ ਫ਼ੋਟੋਆਂ (ਨਵੇਂ ਸਬਡਿਵਿਜ਼ਨ, ਪੇਂਡੂ ਜਾਇਦਾਦਾਂ, ਬੇਸਮੈਂਟਾਂ) ਡਿਵਾਈਸ 'ਤੇ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਕਵਰੇਜ ਵਾਪਸ ਆਉਣ 'ਤੇ ਸਿੰਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਬਾਕੀ ਐਪ ਵਾਂਗ ਹੀ ਆਫਲਾਈਨ-ਫ਼ਸਟ ਵਿਵਹਾਰ ਨਾਲ।

ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਫ਼ੋਟੋ ਖਿੱਚਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ?

ਖ਼ੁਦ-ਬ-ਖ਼ੁਦ ਫ਼ਾਈਲਿੰਗ ਇਹ ਹੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਫ਼ੋਟੋ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੀ ਕਿ ਕੀ ਖਿੱਚਣਾ ਹੈ। ਜੋ ਟੀਮਾਂ ਕੰਮ ਦੀਆਂ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਤੋਂ ਅਸਲ ਫ਼ਾਇਦਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਦੀ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਵੀ ਆਦਤ ਅਪਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਪਹਿਲਾਂ: ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਡਾਲਰ ਬਚਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਟਰੱਕ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਉਤਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਥਾਂ ਦਾ ਗੇੜਾ ਲਾ ਕੇ ਮੌਜੂਦਾ ਹਾਲਤ ਫ਼ੋਟੋ ਕਰੋ: ਤਿੜਕੀ ਹੋਈ ਡਰਾਈਵਵੇ ਦੀ ਸਲੈਬ, ਵੜਦਿਆਂ ਹੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਖਰੌਂਚਿਆ ਹਾਰਡਵੁੱਡ, ਲਟਕਿਆ ਗੇਟ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਦਾਗ਼, ਮੀਟਰ ਦੀ ਰੀਡਿੰਗ। ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਦਰਜ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੱਚ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ "ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ" ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲਿਆ ਵਾਕ ਬੇਕਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਤਾਰੀਖ਼ ਵਾਲੀ ਫ਼ੋਟੋ ਫ਼ੈਸਲਾਕੁਨ ਹੈ।

ਕੰਮ ਦੌਰਾਨ: ਜੋ ਦੱਬਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਹ ਖਿੱਚੋ। ਟਰੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਉਸ ਕੰਮ ਦੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਤੱਕ ਦਿਖਣੋਂ ਹਟ ਜਾਵੇਗਾ। ਢਲਾਈ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬੁਨਿਆਦਾਂ। ਡ੍ਰਾਈਵਾਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਵਾਇਰਿੰਗ ਅਤੇ ਬਲੌਕਿੰਗ। ਟਾਈਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਵਾਟਰਪਰੂਫ਼ਿੰਗ ਝਿੱਲੀ। ਬੈਕਫ਼ਿਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਪਾਈਪ ਬੈੱਡਿੰਗ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਢਕਿਆ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹੀ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਸਬੂਤ ਬਚਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਅੰਦਰ ਕੀ ਹੈ: ਗਾਹਕ ਲਈ, ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਦੇ ਸਵਾਲ ਲਈ, ਅਗਲੇ ਠੇਕੇਦਾਰ ਲਈ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਖ਼ੁਦ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵੀ।

ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ: ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਕਰੋ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਵਾਲੇ ਹੀ ਕੋਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ ਕੰਮ ਖਿੱਚੋ, ਨਾਲ ਹੀ ਸਫ਼ਾਈ ਅਤੇ ਲੱਦਿਆ ਟਰੱਕ ਵੀ। ਮੇਲਦੇ ਕੋਣਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ-ਬਾਅਦ ਦੀਆਂ ਜੋੜੀਆਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਵਾਦ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਕਰੀ ਸਮੱਗਰੀ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਯਾਨੀ ਇੱਕੋ ਮਿਹਨਤ ਦੇ ਦੋ ਫ਼ਾਇਦੇ, ਜੋ ਘੱਟ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਆਦਤ ਉਦੋਂ ਟਿਕਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਮੌਜੂਦ ਪਲਾਂ (ਪਹੁੰਚਣਾ, ਢਕਣਾ, ਨਿਕਲਣਾ) ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਇਰਾਦੇ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਵੇ। ਟੀਮ ਨੂੰ ਇਹ ਆਦਤ ਅਪਣਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਸਪਸ਼ਟ ਹਦਾਇਤ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ:

"ਟਰੱਕ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਉਤਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਥਾਂ ਦਾ ਗੇੜਾ ਲਾ ਕੇ ਜੋ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਖ਼ਰਾਬ ਹੈ, ਖਿੱਚ ਲਓ। ਕੁਝ ਵੀ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅੰਦਰ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਖਿੱਚ ਲਓ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮੁਕੰਮਲ ਕਰ ਲਈਏ, ਤਾਂ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੀ ਖਿੱਚ ਲਓ। ਫ਼ੋਨ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਤੀਹ ਬੇਕਾਰ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹਨ, ਪਰ ਜਿਹੜੀ ਇੱਕ ਸਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇ ਉਹ ਗੁੰਮ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।"

ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਫ਼ੋਟੋ ਬਹਿਸ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ

ਹੁਣ ਵੇਖੋ ਵਾੜ-ਗੇਟ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਕਿਵੇਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਫ਼ਾਈਲ ਹੋਈਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਦਾਅਵਾ ਜੂਨ ਵਿੱਚ ਟੈਕਸਟ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ: "ਤੁਹਾਡੇ ਬੰਦਿਆਂ ਨੇ ਸਾਡਾ ਗੇਟ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਹੁਣ ਲੱਗਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਠੀਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਬਿਨਾਂ ਰਿਕਾਰਡ ਦੇ, ਇਹ ਦੋ ਯਾਦਾਂ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਗੱਲਬਾਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਠੇਕੇਦਾਰ ਦੀ ਯਾਦ ਹੀ ਖ਼ੁਦਗਰਜ਼ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਚਾਉਣ ਲਈ $400 ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਖ਼ੁਦ ਝੱਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਸਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ।

ਪਰ ਫ਼ਾਈਲ ਹੋਈਆਂ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਕੰਮ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹੋ (ਕੈਮਰਾ ਰੋਲ ਨਹੀਂ, ਕੰਮ) ਅਤੇ ਮਾਰਚ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਪਈਆਂ ਹਨ: ਗੇਟ ਲਟਕਦਾ, ਕਬਜ਼ੇ ਜੰਗਾਲੇ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਸਵੇਰ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਉਸੇ ਦੀ ਤਾਰੀਖ਼ ਨਾਲ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਫ਼ੋਟੋ, ਨਾਲ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਵਾਕ ਲਾ ਕੇ ਭੇਜਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਵਿਵਾਦ ਬਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਬਹਿਸ ਜਿੱਤੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਬਹਿਸ ਕਰਨ ਲਈ ਕੁਝ ਬਚਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ।

ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਈਏ: ਇਹ ਕਾਨੂੰਨੀ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਵਿਵਾਦ ਇੰਨਾ ਵੱਧ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਫ਼ੋਟੋ ਕਿਸੇ ਖ਼ਾਸ ਨਤੀਜੇ ਦੀ ਗਾਰੰਟੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਪਰ ਇਹ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਾਲੇ ਉਹ ਵਿਵਾਦ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਸਨ: ਉਹ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਧੁੰਦਲੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਹੀ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਤਾਰੀਖ਼ ਵਾਲੀ, ਕੰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਫ਼ੋਟੋ "ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਯਕੀਨ ਹੈ" ਨੂੰ "ਇਹ ਦੇਖੋ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਖਦਾ ਸੀ" ਨਾਲ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਅਸਹਿਮਤੀਆਂ ਇਸ ਸਾਹਮਣੇ ਟਿਕ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ।

ਇਹੀ ਰਿਕਾਰਡ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ: ਦੱਬੇ ਹੋਏ ਕੰਮ ਦੀਆਂ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਕੰਧ ਖੋਲ੍ਹੇ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਦੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਤੁਹਾਡੇ ਖ਼ੁਦ ਦੇ "ਕੀ ਅਸੀਂ ਉਸ ਟੱਬ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇਨਸੂਲੇਸ਼ਨ ਲਾਈ ਸੀ?" ਦਾ ਵੀ।

ਸਬੂਤ ਦੀ ਫ਼ਾਈਲ ਤੋਂ ਵਿਕਰੀ ਦੇ ਸੰਦ ਤੱਕ

ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਕੰਮ ਦੀਆਂ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਬੀਮੇ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਮਾਰਕੀਟਿੰਗ ਲਈ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਪਏ ਰਹਿਣ ਨਾਲੋਂ ਉਹ ਕਿਤੇ ਬਿਹਤਰ ਹਸ਼ਰ ਦੀਆਂ ਹੱਕਦਾਰ ਹਨ।

Zeus ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਸਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਫ਼ੇਵਰਿਟ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ੋਰੂਮ ਵਿੱਚ ਜਮ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਦੀ ਇੱਕ ਚੱਲਦੀ ਗੈਲਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀਕਰਨ ਦੀ ਆਦਤ ਦੇ ਸਾਈਡ-ਇਫ਼ੈਕਟ ਵਜੋਂ ਖ਼ੁਦ ਬਣਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਝਿਜਕਦੇ ਗਾਹਕ ਨੂੰ ਇਹ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਪਵੇ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਲਟਕਦਾ ਡੈੱਕ ਕੀ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ-ਬਾਅਦ ਦੀਆਂ ਜੋੜੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉੱਥੇ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਸੌਂਪਣ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਸ਼ੋਰੂਮ ਇੱਕ PDF ਪੋਰਟਫ਼ੋਲੀਓ ਵਜੋਂ ਐਕਸਪੋਰਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਇੱਕ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ, ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਯੋਗ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਹਿਸ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਖਿੱਚੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ।

ਪੂਰੇ ਸਿਸਟਮ ਦਾ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਲਾਭ ਇਹੀ ਹੈ: ਇੱਕੋ ਪੰਜ-ਮਿੰਟ ਦੀ ਆਦਤ ਵਿਵਾਦ ਵਾਲੀ ਫ਼ਾਈਲ ਵੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਕਰੀ ਦਾ ਬਰੋਸ਼ਰ ਵੀ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਾਮ ਲਾ ਕੇ ਤਰਤੀਬ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪਈ।

ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਦਿਖਦਾ ਹੈ

ਅੱਧਾ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਫ਼ਰਕ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਫ਼ੋਟੋ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਵੀਰਵਾਰ ਦੀ ਰਾਤ ਸੋਫ਼ੇ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਖੋਜਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੁਣ ਹੁੰਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਸਵਾਲ "ਕੀ ਉਹ ਫ਼ੋਟੋ ਮੈਨੂੰ ਲੱਭੇਗੀ ਵੀ" ਤੋਂ ਬਦਲ ਕੇ "ਚਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਹੜੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ" ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਸਵਾਲ ਤੁਸੀਂ ਤੀਹ ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਅਕਸਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਸਵਾਲ

ਜੇ GPS ਕਿਸੇ ਫ਼ੋਟੋ ਨੂੰ ਗ਼ਲਤ ਕੰਮ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?

ਮੈਚ ਇੱਕ ਸੁਝਾਅ ਹੈ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਪੱਕੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਰਜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ: ਜਿਸ ਫ਼ੋਟੋ ਬਾਰੇ ਦੁਬਿਧਾ ਹੋਵੇ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਢੁੱਕਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਸੋ ਗ਼ਲਤ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਦੀ ਕੀਮਤ ਇੱਕ ਟੈਪ ਹੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਗ਼ਲਤ ਫ਼ਾਈਲ ਹੋਇਆ ਰਿਕਾਰਡ ਨਹੀਂ। ਗ਼ਲਤ ਮੈਚ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੋ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਣਦੇ ਹਨ: ਦੋ ਚਾਲੂ ਕੰਮ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ, ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਥਾਂ ਦੇ ਪਤੇ ਵਾਲਾ ਕੰਮ। ਕੰਮਾਂ 'ਤੇ ਅਸਲ ਪਤੇ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਕੀ ਫ਼ੋਨ ਦੀਆਂ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਦੀਆਂ ਹਨ?

ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਵਿਵਾਦ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਮਾਨਤਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਉਹ ਉਦੋਂ ਖ਼ਤਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਧਿਰ ਤਾਰੀਖ਼ ਵਾਲੀ ਫ਼ੋਟੋ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਧਿਰ ਦੀ ਯਾਦ ਟਿਕਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਮੌਜੂਦ ਤਰੇੜ ਦੀ ਕੰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੀ, ਤਾਰੀਖ਼ ਵਾਲੀ ਤਸਵੀਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨਿਬੇੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਗੱਲ ਕਾਨੂੰਨੀ ਕਾਰਵਾਈ ਤੱਕ ਵਧੇ, ਉਸ ਲਈ ਵਕੀਲ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ; ਇੱਥੇ ਦਿੱਤੀ ਕੋਈ ਵੀ ਗੱਲ ਕਾਨੂੰਨੀ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇੱਕ ਟੀਮ ਨੂੰ ਹਰ ਕੰਮ 'ਤੇ ਕਿੰਨੀਆਂ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਖਿੱਚਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ?

ਇੰਨੀਆਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਸੋਚੋ ਹੀ ਨਾ: ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਥਾਂ ਦਾ ਗੇੜਾ, ਜੋ ਵੀ ਦੱਬਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕੋਣਾਂ ਤੋਂ। ਆਮ ਰਿਹਾਇਸ਼ੀ ਕੰਮ ਲਈ ਇਹ ਵੀਹ ਤੋਂ ਚਾਲੀ ਫ਼ਰੇਮ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਸਟੋਰੇਜ ਸਸਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਫ਼ਾਈਲਿੰਗ ਖ਼ੁਦ-ਬ-ਖ਼ੁਦ ਹੈ, ਸੋ ਨਾ ਵਰਤੀ ਗਈ ਫ਼ੋਟੋ ਦੀ ਕੀਮਤ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਗੁਆਚੀ ਫ਼ੋਟੋ ਦੀ ਕੀਮਤ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇੱਕ ਸੈਂਕੜੇ-ਡਾਲਰ ਵਾਲੀ ਮੁਰੰਮਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਤੁਸੀਂ ਕੀਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਜੇ ਮੇਰਾ ਫ਼ੋਨ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਦਾ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?

ਉਹ ਫ਼ੋਨ ਦੇ ਕੈਮਰਾ ਰੋਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਕੰਮ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਿੰਕ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਟੁੱਟੀ ਸਕਰੀਨ ਜਾਂ ਗੁਆਚਿਆ ਫ਼ੋਨ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਆਫਲਾਈਨ ਖਿੱਚੀਆਂ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਸਿੰਕ ਹੋਣ ਤੱਕ ਡਿਵਾਈਸ 'ਤੇ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੋ ਖ਼ਤਰੇ ਦੀ ਤੰਗ ਖਿੜਕੀ ਸਿਰਫ਼ ਉਦੋਂ ਹੈ ਜਦੋਂ ਫ਼ੋਨ ਬਿਨਾਂ ਸਿੰਕ ਹੋਈਆਂ ਫ਼ੋਟੋਆਂ ਸਮੇਤ ਹੀ ਬਰਬਾਦ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਵਾਪਸ ਕਵਰੇਜ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸਿੰਕ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇਹ ਖਿੜਕੀ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।