ਤੁਹਾਡੀ ਫੀਲਡ ਐਪ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਸਿਗਨਲ ਦੇ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ

ਜ਼ਰਾ ਸੋਚੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਿੱਥੇ ਕਰਦੇ ਹੋ।

ਕੰਕਰੀਟ ਦੀ ਬੁਨਿਆਦ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਬੇਸਮੈਂਟ। ਸਟੀਲ ਸਟੱਡ, ਸ਼ੀਥਿੰਗ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਸਰਵਿਸ ਹੁੱਕਅੱਪ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਉਸਾਰੀ। ਆਖਰੀ ਟਾਵਰ ਤੋਂ ਵੀਹ ਮਿੰਟ ਦੂਰ ਇੱਕ ਪੇਂਡੂ ਜਾਇਦਾਦ। ਇੱਕ ਵਪਾਰਕ ਫਲੋਰ ਪਲੇਟ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਮਕੈਨੀਕਲ ਕਮਰਾ। ਇੱਕ ਪਾਰਕੇਡ।

ਹੁਣ ਸੋਚੋ ਕਿ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਡੈਮੋ ਕਿੱਥੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਇੱਕ ਦਫ਼ਤਰ, ਵਾਈ-ਫਾਈ 'ਤੇ।

ਇਹੀ ਉਹ ਪਾੜਾ ਹੈ ਜੋ ਫੀਲਡ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਨੂੰ ਖਿਝਾਊ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਖਿਝ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ। ਐਪ ਹੌਲੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਖ਼ਰਾਬ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਡਰਾਈਵਵੇਅ 'ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਚੱਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬੇਸਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ — ਯਾਨੀ ਉੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸਦੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਅਤੇ ਇਹ ਫੇਲ੍ਹ ਵੀ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਸਪਿਨਰ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੇਵ ਹੋਣ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਸੇਵ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਾਂ ਫਾਰਮ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹੀ ਸਾਰਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਫੇਲ੍ਹ ਹੋਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ

"ਕੋਈ ਕਨੈਕਸ਼ਨ ਨਹੀਂ" ਇੱਕ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਕਈ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਤੋੜਦੀਆਂ ਹਨ।

ਬਿਲਕੁਲ ਕੋਈ ਸਿਗਨਲ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਾਫ਼ ਮਾਮਲਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੀ ਐਪ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਆਫਲਾਈਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਐਪਾਂ ਇਸਨੂੰ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਸੰਭਾਲ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਸੌਖਾ ਹੈ।

ਸਿਗਨਲ ਦੀ ਇੱਕ ਲਕੀਰ, ਤਕਨੀਕੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਨੈਕਟ। ਸਭ ਤੋਂ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਹਾਲਤ ਇਹੀ ਹੈ। ਫ਼ੋਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਨੈਕਸ਼ਨ ਹੈ, ਸੋ ਐਪ ਸਰਵਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਿਕੁਐਸਟ ਲਟਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਾਲੀ ਸਕਿੰਟ ਸਪਿਨਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਟਾਈਮਆਊਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਮਾੜਾ, ਰਿਕੁਐਸਟ ਅੱਧੀ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਨੈੱਟਵਰਕ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ", ਨਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿ "ਕੰਮ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਨਹੀਂ", ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੇਲ੍ਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਸਿਗਨਲ ਜੋ ਆਉਂਦਾ-ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਵਾਰ ਡਰਾਈਵਵੇਅ ਤੋਂ ਬੇਸਮੈਂਟ ਤੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਹਰ ਵਾਰੀ ਸਿੰਕ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਟੁੱਟ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਕਨੈਕਟ, ਪਰ ਹੌਲੀ। ਸ਼ਾਮ 4 ਵਜੇ ਭੀੜ ਵਾਲੇ ਪੇਂਡੂ ਟਾਵਰ। ਸਭ ਕੁਝ ਤਕਨੀਕੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੰਨਾ ਹੌਲੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਰਤਣਾ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।

ਜਿਹੜੀ ਐਪ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਫਲਾਈਨ ਚੱਲਣ ਦੇ ਕਾਬਲ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਚਾਰੇ ਹਾਲਤਾਂ ਸੰਭਾਲਣੀਆਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਹੜੀ ਸਿਰਫ਼ ਪਹਿਲੀ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਗੁਆ ਦੇਵੇਗੀ।

"ਆਫਲਾਈਨ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ" ਦਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਮਤਲਬ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?

ਇਹ ਗੱਲ ਬੜੀ ਢਿੱਲੀ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਸਦੀ ਇੱਕ ਪੱਕੀ ਪਰਖ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਹਿੱਸੇ ਹਨ।

ਪੜ੍ਹਨਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕਨੈਕਸ਼ਨ ਦੇ ਤੁਸੀਂ ਜੌਬ ਖੋਲ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਪਤਾ, ਸਕੋਪ, ਗਾਹਕ ਦਾ ਫ਼ੋਨ ਨੰਬਰ ਅਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਡੇਟਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਡਿਵਾਈਸ 'ਤੇ ਪਿਆ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਮੌਕੇ ਨਾਲ ਕੈਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।

ਲਿਖਣਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਟਿਕਦਾ ਵੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਨੋਟ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਘੰਟੇ ਦਰਜ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਖ਼ਰਚਾ ਲਿਖ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਫੋਟੋਆਂ ਖਿੱਚ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਅਤੇ ਜੇ ਫ਼ੋਨ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਐਪ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਬੈਟਰੀ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਵਾਪਸ ਆਉਣ 'ਤੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਉੱਥੇ ਹੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਮੋਰੀ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਣਾ ਸੇਵ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਸਿੰਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਿਗਨਲ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਆਪੇ ਹੀ ਉੱਪਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿੰਕ ਦਾ ਬਟਨ ਦਬਾਉਣਾ ਕਦੇ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਪੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਦਿਨ ਤੁਸੀਂ ਭੁੱਲੇ, ਉਸੇ ਦਿਨ ਉਹ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖੇਗਾ।

ਟਕਰਾਅ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਸੰਭਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਬੰਦਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕੋ ਜੌਬ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਕੀਤੀ, ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਆਫਲਾਈਨ ਸਨ। ਚੰਗਾ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਖ਼ਰਾਬ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਇੱਕ ਵਰਜ਼ਨ ਰੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਬਾਅਦ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਨੋਟ ਗਾਇਬ ਹੈ।

ਇਹ ਆਖ਼ਰੀ ਗੱਲ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਛੱਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਆਫਲਾਈਨ-ਝੱਲਣ ਵਾਲੀ ਐਪ ਅਤੇ ਆਫਲਾਈਨ-ਫਸਟ ਐਪ ਵਿਚਲਾ ਫ਼ਰਕ ਹੈ। ਟਕਰਾਅ ਪਛਾਣਨ ਲਈ ਐਪ ਨੂੰ ਹਰ ਰਿਕਾਰਡ ਦਾ ਵਰਜ਼ਨ ਸਾਂਭਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਭੇਜਣ ਵੇਲੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੇਲ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੂਰੀ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ ਜਿਸ ਬਦਲੇ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਕੋਈ ਫੀਚਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ — ਅਤੇ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਅਕਸਰ ਕੀਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।

ਫੋਟੋਆਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰੇ ਦੀਆਂ ਹੱਕਦਾਰ ਕਿਉਂ ਹਨ

ਫੀਲਡ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਵਿੱਚ ਆਫਲਾਈਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਮਾਮਲਾ ਫੋਟੋਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਈਟ 'ਤੇ ਠੇਕੇਦਾਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋੜ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਹੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ: ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਨੁਕਸਾਨ, ਕੰਧ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੀ ਹਾਲਤ, ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ ਕੰਮ, ਮੀਟਰ ਰੀਡਿੰਗ, ਕੋਈ ਡਿਲੀਵਰੀ।

ਔਖਾ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿ ਫੋਟੋਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਜੌਬ ਦੀਆਂ ਪੂਰੀ-ਰੈਜ਼ੋਲੂਸ਼ਨ ਫੋਟੋਆਂ ਦਸਾਂ ਮੈਗਾਬਾਈਟ ਦੀਆਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਿਗਨਲ ਦੀ ਇੱਕ ਲਕੀਰ 'ਤੇ ਉਹ ਅਪਲੋਡ ਫੇਲ੍ਹ ਹੋਵੇਗੀ। ਵਾਰ-ਵਾਰ। ਜਿਹੜੀ ਐਪ ਫੋਟੋ ਨੂੰ ਬਾਕੀ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਮਝਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਂ ਤਾਂ ਅਪਲੋਡ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਅਟਕ ਜਾਵੇਗੀ ਜਾਂ ਫੋਟੋ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇਗੀ।

ਹੋਣਾ ਇਹ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਫੋਟੋ ਤੁਰੰਤ ਡਿਵਾਈਸ 'ਤੇ ਲਿਖੀ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਜੌਬ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਵੇ। ਅਪਲੋਡ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਬੈਕਗ੍ਰਾਊਂਡ ਵਿੱਚ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਐਪ ਦੁਬਾਰਾ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਅਤੇ ਲੋੜ ਪਵੇ ਤਾਂ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਹੇ। ਫੋਟੋ ਖਿੱਚਦੇ ਸਾਰ ਹੀ ਐਪ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣ ਜੋਗੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਰਵਰ ਤੱਕ ਕਦੇ ਪਹੁੰਚੀ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।

ਜਿਸ ਗੜਬੜ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਹੈ ਉਹ ਇਹ ਹੈ: ਐਪ ਡਿਵਾਈਸ 'ਤੇ ਫੋਟੋ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਅਪਲੋਡ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਲੱਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਲੈਪਟਾਪ 'ਤੇ ਉਹ ਜੌਬ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹਦੇ, ਜਾਂ ਫ਼ੋਨ ਗੁਆਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ — ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਫੋਟੋਆਂ ਸਿਰਫ਼ ਫ਼ੋਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਨ।

ਇਹ ਗੁੰਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਕੀ ਖਰਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ

ਜੋ ਖ਼ਰਚਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ ਉਹ ਛੋਟਾ ਪਰ ਲਗਾਤਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਹਰ ਵਾਰ ਦੋ-ਚਾਰ ਮਿੰਟ, ਅਤੇ ਸਿਗਨਲ ਫੜਨ ਲਈ ਡਰਾਈਵਵੇਅ ਤੱਕ ਦਾ ਗੇੜਾ।

ਅਸਲੀ ਖ਼ਰਚਾ ਆਦਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਵਾਰ ਧੋਖਾ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬੰਦੇ ਸਾਈਟ ਉੱਤੇ ਐਪ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੁੜ ਕਾਗਜ਼ ਦੇ ਟੁਕੜੇ 'ਤੇ ਘੰਟੇ ਲਿਖਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਰਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਸੀਦਾਂ ਦੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਕੈਮਰਾ ਰੋਲ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਕਦੇ ਛਾਂਟੀਆਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਅਸਲੀ ਸ਼ਡਿਊਲ ਦੁਬਾਰਾ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਅਜੇ ਵੀ ਫ਼ੋਨ ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੈਸੇ ਵੀ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਾਰੋਬਾਰ ਮੁੜ ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਵਾਰ ਇਹ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਅੱਗੇ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੌਬ ਕੌਸਟਿੰਗ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਖ਼ਰਚੇ ਜੌਬਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇਨਵੌਇਸ ਲੇਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਕੰਮ ਮੁੱਕਿਆ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਪੂਰੇ ਸਿਸਟਮ ਦੀ ਕੀਮਤ ਇਸੇ ਗੱਲ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਸੀ ਕਿ ਡੇਟਾ ਕੰਮ ਵਾਲੇ ਪਲ ਹੀ ਦਰਜ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਆਫਲਾਈਨ ਦੀ ਖ਼ਰਾਬੀ ਬਿਲਕੁਲ ਇਹੀ ਗੱਲ ਤੋੜਦੀ ਹੈ।

ਪੈਸੇ ਲਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਰਖੋਗੇ?

ਫੀਚਰਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਤੋਂ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ; "ਆਫਲਾਈਨ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ" ਹਰ ਕੋਈ ਲਿਖਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਦਸਾਂ ਕੁ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਖ਼ੁਦ ਪਰਖੋ:

1. ਫੋਨ ਨੂੰ ਏਅਰਪਲੇਨ ਮੋਡ 'ਤੇ ਪਾਓ।
2. ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਜੌਬ ਖੋਲ੍ਹੋ ਜੋ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹੀ। ਕੀ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਡ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਫੋਟੋਆਂ ਸਮੇਤ?
3. ਇੱਕ ਨੋਟ ਪਾਓ, ਘੰਟੇ ਦਰਜ ਕਰੋ, ਖ਼ਰਚਾ ਲਿਖੋ, ਤਿੰਨ ਫੋਟੋਆਂ ਖਿੱਚੋ।
4. ਐਪ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਬੰਦ ਕਰੋ। ਦੁਬਾਰਾ ਖੋਲ੍ਹੋ। ਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਅਜੇ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੈ?
5. ਕਨੈਕਸ਼ਨ ਵਾਪਸ ਚਾਲੂ ਕਰੋ। ਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪੇ ਸਿੰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੁਝ ਦਬਾਏ?
6. ਹੁਣ ਅਸਲੀ ਪਰਖ: ਵਾਈ-ਫਾਈ ਚਾਲੂ ਕਰੋ ਪਰ ਅਜਿਹੇ ਨੈੱਟਵਰਕ ਨਾਲ ਜੋੜੋ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਫ਼ੋਨ ਕਨੈਕਸ਼ਨ ਦਿਖਾਵੇ ਪਰ ਉਹ ਚੱਲੇ ਨਾ। ਕਦਮ 3 ਦੁਬਾਰਾ ਕਰੋ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਐਪਾਂ ਏਅਰਪਲੇਨ ਮੋਡ ਪਾਸ ਕਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਫੇਲ੍ਹ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਜੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਛੇ ਕਦਮ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ ਜੋ ਖ਼ੁਦ ਬੇਸਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।

Zeus ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਐਪ ਡਿਵਾਈਸ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਲੋਕਲ ਡੇਟਾਬੇਸ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਸੋ ਜੌਬਾਂ, ਗਾਹਕ ਅਤੇ ਕੀਮਤਾਂ ਬਿਨਾਂ ਕਨੈਕਸ਼ਨ ਦੇ ਵੀ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਭਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਫ਼ੋਨ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਗਨਲ ਵਾਪਸ ਆਉਣ 'ਤੇ ਸਿੰਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫੋਟੋਆਂ ਤੁਰੰਤ ਡਿਵਾਈਸ 'ਤੇ ਸਾਂਭੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫੋਟੋ ਬੈਕਅੱਪ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਉਹ ਬੈਕਗ੍ਰਾਊਂਡ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਅਪਲੋਡ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ — ਸਿਰਫ਼ ਵਾਈ-ਫਾਈ 'ਤੇ ਅਪਲੋਡ ਕਰਨ ਦਾ ਵਿਕਲਪ ਵੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਸਾਰਾ ਡੇਟਾ ਪਲਾਨ ਨਾ ਖਾ ਜਾਣ। ਦੋ ਡਿਵਾਈਸਾਂ ਤੋਂ ਹੋਈਆਂ ਟਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਚੁੱਪਚਾਪ ਓਵਰਰਾਈਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਸਗੋਂ ਪਛਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਸਿੰਕ ਇੰਡੀਕੇਟਰ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਕਸਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਸਵਾਲ

ਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਫੋਨ 'ਤੇ ਸਟੋਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ?

ਟੈਕਸਟ ਰਿਕਾਰਡ ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੌਬਾਂ, ਗਾਹਕ ਅਤੇ ਲਾਈਨ ਆਈਟਮਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਕੁਝ ਹੀ ਮੈਗਾਬਾਈਟ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਥਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਫੋਟੋਆਂ ਹੀ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਪਲੋਡ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੂਰੀ-ਰੈਜ਼ੋਲੂਸ਼ਨ ਵਾਲੀਆਂ ਅਸਲ ਫੋਟੋਆਂ ਕਲਾਊਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਜੇ ਫੋਨ ਗੁਆਚ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਚੋਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੀ ਫੋਨ 'ਤੇ ਡੇਟਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ?

ਇਹ ਐਪ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਪੁੱਛ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਗੱਲਾਂ ਦੇਖੋ: ਕੀ ਲੋਕਲ ਡੇਟਾਬੇਸ ਇਨਕ੍ਰਿਪਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੀ ਐਪ ਦਾ ਆਪਣਾ ਲੌਕ ਹੈ — ਸਿਰਫ਼ ਫ਼ੋਨ ਦੀ ਲੌਕ ਸਕ੍ਰੀਨ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ। Zeus ਆਪਣਾ ਲੋਕਲ ਡੇਟਾਬੇਸ ਇਨਕ੍ਰਿਪਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਿਕਲਪੀ ਐਪ ਲੌਕ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਡਿਵਾਈਸ ਦੇ ਬਾਇਓਮੈਟ੍ਰਿਕ ਜਾਂ ਪਿੰਨ ਨਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਦੋ ਕਰੂ ਮੈਂਬਰ ਇੱਕੋ ਜੌਬ ਆਫਲਾਈਨ ਬਦਲ ਦੇਣ ਤਾਂ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?

ਚੰਗੇ ਬਣੇ ਸਿਸਟਮ ਵਿੱਚ, ਦੂਜੀ ਡਿਵਾਈਸ ਦੇ ਸਿੰਕ ਹੁੰਦੇ ਸਾਰ ਟਕਰਾਅ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਸੇ ਬੰਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਐਪ ਦਾਅਵਾ ਕਰੇ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਕਦੇ ਹੁੰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ। ਆਮ ਤਰੀਕਾ "ਆਖ਼ਰੀ ਲਿਖਤ ਜਿੱਤਦੀ ਹੈ" ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਯਾਨੀ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੰਮ ਬਿਨਾਂ ਦੱਸੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।

ਕੀ ਮੈਨੂੰ ਜੌਬ ਲਈ ਨਿਕਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖੁਦ ਸਿੰਕ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ?

ਪੈਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਅਤੇ ਜੇ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਖ਼ਤਰੇ ਦੀ ਘੰਟੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਸਿਗਨਲ ਹੋਵੇ, ਸਿੰਕ ਬੈਕਗ੍ਰਾਊਂਡ ਵਿੱਚ ਆਪੇ ਹੁੰਦਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।