نفر سوم صف تأمینکننده هستید که دستتان به جیب خالی میخورد.
دقیقاً میدانید چطور شد، که کمکی نمیکند. دستکشها تمام صبح دستتان بود، پس گوشی روی چرخدستی چوب، بین برشها سواری میکرد. چرخدستی کجاست؟ هنوز کنار ایستگاه اره؟ توی حیاط؟ بیست دقیقه پیش پول دادید، پس با کامیون نیست. و قفل صفحه از مارچ خاموش است، چون دستکش، چون زمستان، چون چهلبار در روز پین واردکردن دیگر خستهکننده شد.
برای یک آدم عادی، گوشی گمشده یعنی عکس و دردسر. برای شما فرق ماهوی دارد، و ارزش دارد صریح باشیم دربارهی اینکه واقعاً چه چیزی روی آن چرخدستی نشسته. اسم، آدرس، شمارهی تلفن و ایمیل هر مشتری. اینکه برای کدام یک از آن آدرسها کلید یا کد دارید، نوشتهشده در یادداشتهای کار، همانجا که عاقلانه نگهشان میدارید. اینکه همه چقدر بدهکارتاناند، چقدر پرداخت کردهاند، چقدر میگیرید. پیشفاکتورهایی که رقبا از دیدنشان لذت میبرند. امضاها. عکسهای داخل خانههای دیگران. یک حساب ایمیل که در آن وارد شدهاید و میتواند رمز بیشتر حسابهای دیگرتان را ریست کند.
آن یک گوشی نیست. یک قفسهی بایگانی، یک دفتر حساب، و یک دستهکلید اصلی است، در دستگاهی که توی جیب جا میشود و چهلبار در روز روی ملک آدمهای دیگر، توی کامیونهایی با شیشه پایین، روی پیشخوان تأمینکنندههای شلوغ زمین گذاشته میشود. کار میدانی، محیط خصمانه برای گوشیهاست. بیشتر صنفها آن محیط را با درِ ورودیِ باز اداره میکنند.
راهحل، پارانویا یا یک کشوی قفلشده در دفتر نیست. لایهبندی است، همانطور که یک کارگاه را ایمن میکنید: قفل دروازه، قفل در، قفل روی کابینت گران، و این فرض که هر قفل تکی ممکن است خراب شود. اینجا چهار لایهاند، از بیرونیترین تا درونیترین، و ده دقیقهای که برای برپاکردن همهشان لازم است.
لایه ۱: قفل صفحهی دستگاه
همهچیزِ دیگر روی این بنا شده، و دقیقاً به همین دلیل همان چیزی است که مردم خاموشش میکنند.
بدون قفل صفحه، هرکسی گوشی را بردارد، شماست: ایمیل، پیامها، نشست بانکی، و هر اپی که به یک دستگاه بازشده اعتماد دارد. با قفل، یک پیداکنندهی تصادفی یک قطعه سختافزار بیفایده به دست میآورد، و حتی یک دزد قصدمند هم بیشتر همان سختافزار را میگیرد. خوانشگرهای اثرانگشت مدرن برای بیشتر ساعات روز، بهانهی دستکش را از بین بردهاند (یک فشار نیمثانیهای انگشت، همان مالیاتِ قدیمیِ چهلبار پینزدن در روز نیست)، و یک پین در روزهای خیس، خاکآلود و باندپیچی پشتیبانش است.
قفلش کنید، و تایمر قفلخودکار را کوتاه بگذارید: یک یا دو دقیقه، نه ده. گوشیای که ده دقیقه بعد از زمینگذاشتنش هنوز باز است، دقیقاً در همان بازهای باز است که گوشیها برداشته میشوند. اگر گوشیتان پیشنهاد میدهد در شرایط «مورداعتماد» باز بماند، به اعتمادکردن به کابین کامیونی که آدمهای دیگر هم در آن مینشینند شک کنید.
این لایه یک مسئولیت مهم دیگر هم دارد: Zeus حتی قفل برنامهی خودش را روی دستگاهی که هیچ قفل صفحهای ندارد پیشنهاد نمیکند. این عمدی است، و لایه بعدی است.
لایه ۲: قفل برنامهی Zeus
داخل قفل دستگاه، یک دروازه دوم و باریکتر مینشیند: یک قفل برنامه روی خودِ Zeus، پس باز کردن دادهی کسبوکار یعنی دوباره از اثرانگشت یا پین دستگاهتان بگذرید، حتی روی گوشیای که از قبل باز است.
اگر گوشی قفل است، این چه فایدهای دارد؟ شکافهای بین لایهها. گوشیای که به مشتری میدهید تا عکسهای پیشرفت دیروز را نشانش دهید. آنی که قفلنشده روی درِ عقبِ وانت جا میگذارید چون دارید ازش بهعنوان رادیو استفاده میکنید. نوجوانِ خانه. قفل دستگاه از گوشی در برابر غریبهها محافظت میکند؛ قفل برنامه از کسبوکار در برابر هر کسی محافظت میکند که بهطور مشروع و به دلیلی دیگر گوشی بازشدهتان را دستش دارد.
سه جزئیات صادقانه:
اختیاری است، و بهطور پیشفرض خاموش. آن را در تنظیمات امنیتی اپ روشن میکنید؛ چیزی مجبورتان نمیکند. اگر گوشیتان هرگز باز از دستتان بیرون نمیرود، منطقی است که ردش کنید. بیشتر صاحبکارهایی که تیم دارند، بچه دارند، یا عادت دارند گوشی را دستبهدست بدهند، نباید ردش کنند.
فقط روی دستگاههای امنشده ظاهر میشود. بدون قفل صفحه روی گوشی، گزینهی قفل برنامه هم نیست، چون روی دستگاهی که هیچ رمز یا اثرانگشتی روی آن تنظیم نشده، فعالکردنش میتواند شما را بیرونِ کار همگامنشدهی خودتان بگذارد، بیآنکه راه برگشت تمیزی بماند. لایه ۱ را درست کنید، لایه ۲ باز میشود.
از چیزی که دستگاه از قبل دارد استفاده میکند. اثرانگشت، یا پین دستگاه بهعنوان جایگزین. رمز عبور جداگانهای برای اختراع و فراموشی وجود ندارد.
هزینهاش یک فشار انگشت است هر بار که به اپ برمیگردید. در یک روز کاری، این اصطکاک واقعی است، و یک مزیت واقعی فراهم میکند: تفاوت بین «گوشیم جایی توی آن خانه است» و «لیست مشتریهایم جایی توی آن خانه است.»
لایه ۳: پایگاهدادهی رمزنگاریشده
دو لایه اول فرض میکنند گوشی بهعنوان گوشی استفاده میشود. مهاجمی جدیتر کلاً از صفحه رد میشود: حافظه را بیرون میکشد، فایلها را میخواند، داده را بدون آنکه هرگز صفحهی قفلتان را ببیند برمیدارد.
این لایه را خودتان تنظیم نمیکنید، اما باید بدانید وجود دارد، چون به سؤالی جواب میدهد که دو لایه اول نمیتوانند. Zeus پایگاهدادهی محلی و آفلاینمحورش (که کل هدفش این است که دادهی کسبوکارتان روی دستگاه ذخیره شود، سیگنال باشد یا نه) را روی دستگاه رمزنگاریشده نگه میدارد، با کلیدی که در حافظهی محافظتشدهی سیستمعامل نگهداشته میشود، نه کنار دادهای که بازش میکند. کسی که فایل پایگاهداده را بیرون بکشد، متن رمزشده میگیرد، نه لیست مشتریهای شما.
آفلاینمحور بودن و امنیت، ذاتاً با یکدیگر تعارض دارند: هرچه بخش بیشتری از کسبوکارتان بدون سیگنال کار کند، بخش بیشتری از کسبوکارتان فیزیکی روی گوشی است. رمزنگاری در حالت سکون همان چیزی است که اجازه میدهد اولی را داشته باشید بدون اینکه دومی را اهدا کنید.
لایه ۴: کلید آمار استفاده
کوچکتر از بقیه، اما به همان غریزه تعلق دارد: دادهای که از گوشی بیرون نرود، نمیتواند از هیچجای دیگری نشت کند. در تنظیمات، زیر حریم خصوصی، «اشتراکگذاری دادههای مصرف» کنترل میکند که آیا آمار استفادهی ناشناسسازیشده اصلاً به اشتراک گذاشته شود یا نه. تصمیم با خودتان است و فقط یک کلید است؛ اپ در هر دو حالت دقیقاً یکسان کار میکند. یک کسبوکار میدانی روی اعتماد با مشتریهایش میچرخد، و دانستن دقیق اینکه چه چیزی از دستگاه خارج میشود، و توانایی نهگفتن به آن، بخشی از عملکردن به سهم شماست.
چکلیست دهدقیقهای سختکردن امنیت
این را همین امروز، توی کامیون، به این ترتیب انجام دهید:
- قفل صفحهی دستگاه را تنظیم کنید: اثرانگشت بهعلاوه پینی که تاریخ تولد یا ۱۲۳۴ نیست. (۳ دقیقه)
- تایمر قفلخودکار را پایین بیاورید به یک یا دو دقیقه. (۱ دقیقه)
- قفل برنامهی Zeus را روشن کنید در تنظیمات امنیتی اپ. (۱ دقیقه)
- «اشتراکگذاری دادههای مصرف» را چک کنید در تنظیمات › حریم خصوصی و همانطور که واقعاً میخواهید تنظیمش کنید. (۱ دقیقه)
- همین کار را برای تیم هم انجام دهید. گوشی هر عضو تیم که اپ رویش هست، یک نسخه دیگر از درهایی است که میتوانند باز کنند. لایههای ۱ و ۲ روی دستگاهشان را شرط داشتن اپ کنید، همانطور که گواهینامهی پاک شرط رانندگی کامیون است. (بقیهی ده دقیقه، و هر دقیقهاش میارزد)
در همان حین، یک آیتم غیرمرتبط با Zeus که اهمیتش بسیار بیشتر از زحمتی است که دارد: مطمئن شوید ویژگی پیداکردن دستگاه گوشی روشن است. پیداکردن یک گوشی روی چرخدستی چوب، پایان خوشحالکنندهتری از جایگزینکردنش است.
و همین الان تصمیم بگیرید تیم چه کند وقتی گوشی گم شود، چون برنامهای که پشت پیشخوان تأمینکننده میسازید، برنامه نیست. میتواند یک جمله باشد:
«اگر گوشیتان با اپ رویش گم شد (گم، دزدیده، یا حتی شاید)، همان ساعت به من میگویید، بدون سرزنش، و پیش از هر کاری، رمزتان را عوض میکنیم و پیداکردن گوشی را چک میکنیم. تنها حرکت اشتباه، صبرکردن تا فردا است.»
بند بدونسرزنش، نرمی نیست؛ مهندسی است. عضو تیمی که از واکنش میترسد، گمشدن را یک روز مخفی نگه میدارد، و همان یک روز همهچیز را تعیین میکند.
این از چه چیزی محافظت نمیکند؟
ادعاهای امنیتی همان صداقتی را میخواهند که یک برآورد میخواهد، پس این هم حروف ریز، بهطور صریح.
هیچ لایهای اینجا مطلق نیست. گوشیای که در حالی که باز و در حال استفاده است برداشته شود، بیشتر اینها را خنثی میکند: سناریوی زورگیری در حین پیامدادن، برای هر گوشیای در دنیا سخت است، و تایمر کوتاه قفلخودکار اصلیترین اصطکاک شما در برابرش است. هیچکدام از اینها جلوی قدیمیترین ترفند دنیا را نمیگیرد: یک گوشی دوم که از صفحهتان عکس میگیرد. رمزنگاری از داده در حالت سکون محافظت میکند، نه دادهای که به کسی نشان میدهید. و قویترین چیدمان این صفحه با یک پینی شکست میخورد که سال تولد شماست، به همان یک نفری گفتهشده که نباید گفته میشد.
این لایهها احتمال محافظت از اطلاعات را بالا میبرند، نه اینکه امنیت مطلق ایجاد کنند. رخدادهای گوشیگمشده بیشتر فرصتطلبانهاند تا سرقتِ هدفمندِ دادههای کسبوکار شما: یک پیداکننده، یک کنجکاو گذری، گوشیای که روی یک پیشخوان جا مانده. در برابر آنها، این چیدمان نتیجه را از «لیست مشتری رفت» به «دردسر سختافزاری» میبرد، با صرف حدود ده دقیقه برای راهاندازی و زحمت ناچیز لمس حسگر که تا یک هفته دیگر متوجهش نمیشوید. قفلهای کارگاه هم آن را ضدسرقت نمیکنند. بازهم قفلش میکنید، چون بیشتر سارقها دستگیره را امتحان میکنند.
پرسشهای متداول
اگر گوشی گم شد، میتوانم دادههای کسبوکارم را از راه دور پاک کنم؟
پاککردن، نه. هیچ دستور پاککردن از راه دور در اپ نیست، و اشاره به غیر از این اشتباه است. اما Zeus ابزاری دارد که دقیقاً برای همین لحظه ساخته شده: تنظیمات › امنیت › خروج از سایر دستگاهها. آن را از هر گوشی یا رایانهی دیگری که وارد حساب میشوید بزنید تا دستگاه گمشده قطع شود؛ نشستش میمیرد و نمیتواند تمدیدش کند، در حالی که دستگاه توی دستتان وارد حساب میماند. این قطعِ دسترسی است، نه پاککردن: گوشیای که دیگر هرگز وصل نشود، نسخهای را که دارد نگه میدارد. بعد از آن، از سرویس پیداکردن دستگاه خودِ گوشی برای پیداکردن، قفل، یا پاککردن دستگاه استفاده کنید. این هم دلیل دیگری است که چرا ترتیب لایهها اهمیت دارد: روی گوشیای با قفل صفحه، قفل برنامه و پایگاهدادهی رمزنگاریشده، ساعتهای پیش از اینکه متوجه شوید، ساعتهایی است که داده پشت سه در میگذراند.
قفل برنامه در روز کاریای که چهل بار سراغ گوشی میروم، دیوانهام نمیکند؟
یک فشار اثرانگشت بهازای هر بازگشت به اپ است، تقریباً نیمثانیه. بیشتر مردم میگویند در چند روز به حافظه عضلانی تبدیل میشود، همانطور که خودِ خوانشگر اثرانگشت شد. اگر روزتان واقعاً شامل دادن گوشی بازتان به یک کمککار برای کار داخل Zeus است، راهحل بهتر این است که آن کمککار حساب کاربری خودش را با دسترسیهای خودش داشته باشد، که از هر قفلی امنتر و از اشتراکگذاری رمز خودتان ارزانتر است.
تیم من از گوشیهای خودشان استفاده میکند. امنیت مسئله چه کسی است؟
ساختاری، مال شماست: داده روی دستگاهشان، متعلق به مشتریهای شماست، و اسم شما روی رابطه است. نمیتوانید تنظیمات را روی یک گوشی شخصی تحمیل کنید، اما میتوانید انتظارات را صریح بگویید: قفل صفحه روشن، قفل برنامه روشن، گزارش گمشدن همان ساعت. اینکه حساب کاربری آنها فقط دسترسیهایی را داشته باشد که نقششان لازم دارد، بخشی است که کاملاً در کنترل شماست، و سقف میگذارد روی اینکه یک گوشی گمشده چقدر میتواند فاش کند.
آیا هیچکدام از اینها برای گوشیهای دیگر هم صدق میکند؟
لایههای خاص اپ که بالا توصیف شد (قفل برنامه، پایگاهدادهی رمزنگاریشده، کلید آمار استفاده) بیانیههایی دربارهی اپ اندروید هستند. عادتها به هر دستگاهی که کسبوکارتان را از آن اداره میکنید تعمیم پیدا میکنند: قفل صفحه، تایمر کوتاه، پیداکردن دستگاه روشن، و قانون گزارش در همان ساعت، وقتی چیزی گم میشود.
ZEUS