ماشین‌حساب بار حرارتی تأسیسات

این ابزار محاسبه‌ی Manual J انجام نمی‌دهد. یک محاسبه‌ی واقعی افت و اکتساب حرارتی اتاق‌به‌اتاق پیش می‌رود: هر دیوار، پنجره، در و مسیر نفوذ هوا، در برابر دمای طراحی برای همان مکان دقیق. کاری که این ابزار در عوض انجام می‌دهد این است که رقم طراحی‌ای را که از قبل دارید (از یک گزارش، یک راهنمای طراحی، یا تاریخچه‌ی خودتان روی خانه‌های مشابه) بگیرد و بخشی را که فقط محاسبه است انجام دهد.

دو ورودی پاسخ را حمل می‌کنند: سطح کف تهویه‌شده و BTU در ساعت به ازای هر فوت مربع. نرخ مال شماست. چیزی در اینجا نرخی ارائه نمی‌دهد، چون رقمی که در یک منطقه درست است در منطقه‌ی دیگر اشتباه است، و ماشین‌حسابی که حدس بزند در حال نقل‌قول کردن خانه‌ی کس دیگری برای شماست. دوازده هزار BTU در ساعت برابر یک تن است، پس تناژ مستقیماً از همان تقسیم بیرون می‌آید.

نتیجه را به‌عنوان یک محدوده بخوانید، نه یک هدف دقیق. تجهیزات اسمی در پله‌های نیم‌تنی فروخته می‌شوند، پس یک بار واقعی تقریباً همیشه بین دو تا از آن‌ها قرار می‌گیرد، و اینکه به کدام سمت بروید قضاوتی است درباره‌ی مدت کارکرد، رطوبت و کانال‌کشی موجود در خانه. بزرگ‌تر گرفتن جهتِ امن به نظر نمی‌رسد که واقعاً هست: دستگاهی که ترموستات را در شش دقیقه راضی می‌کند هرگز آن‌قدر کار نمی‌کند که رطوبت را از هوا بیرون بکشد.

اشتباه رایج، انتقال یک رقم به‌ازای هر فوت مربع به فضایی است که هرگز برایش محاسبه نشده. یک سقف کلیسایی هوای بسیار بیشتری از همان سطح کف زیر هشت فوت در خود جای می‌دهد، و همین دلیل کنار قرار گرفتن رقم فوت مکعب در کنار مجموع است. بار را در برابر آن آدرس بنویسید، چون تماس بعدی به همان خانه همین سؤال را می‌پرسد. زئوس پرونده‌های کاری را به ازای هر آدرس با تاریخچه‌ی خودشان نگه می‌دارد، پس اندازه‌گذاری‌ای که یک‌بار انجام دادید، وقتی دوباره در همان زیرزمین باشید، همان‌جا هست.