ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਛੋਟੇ ਕੰਟਰੈਕਟਿੰਗ ਕਾਰੋਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਡਿਊਲਿੰਗ ਸਿਸਟਮ ਇੱਕ ਬੰਦੇ ਦਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸਹਾਰਾ ਗਰੁੱਪ ਚੈਟ ਅਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਵ੍ਹਾਈਟਬੋਰਡ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਨਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ: ਲਗਭਗ ਦੋ ਕਰੂਆਂ ਤੱਕ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੌਣ ਕਿੱਥੇ ਹੈ। ਕੁਝ ਬਦਲੇ ਤਾਂ ਉਹ ਟੈਕਸਟ ਕਰਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਮੁੜ ਸੈੱਟ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰਾ ਸਿਸਟਮ ਉਸ ਸਾਂਝੀ ਸਮਝ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਲਿਖ ਕੇ ਦੱਸਣ ਵਿੱਚ ਘੰਟਾ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਬੋਲ ਕੇ ਦੱਸਣ ਵਿੱਚ ਦਸ ਸਕਿੰਟ।
ਫਿਰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਬੰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਮ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੀਜੀ ਕਰੂ, ਜਾਂ ਮਾਲਕ ਦੀ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਦੀ ਛੁੱਟੀ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਮੰਗਲਵਾਰ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਕੰਮ ਕੈਂਸਲ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਲੜੀ ਹਿੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੋ ਬੰਦੇ ਇੱਕੋ ਜੌਬ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੂਜੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਤਿੰਨ ਹਫ਼ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬੁਕਿੰਗ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਗਾਹਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਾਤ ਪਹਿਲਾਂ ਫ਼ੋਨ ਕਰਕੇ ਤਾਰੀਖ਼ ਅੱਗੇ ਪਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਟੁੱਟਦਾ ਹੈ?
ਗੜਬੜ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਸਮਝਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੌਖਾ ਸਿੱਟਾ ("ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਡਿਊਲਿੰਗ ਐਪ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ") ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਖ਼ਰੀਦਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਡਿਊਲ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਪਿਆ ਹੈ। ਵ੍ਹਾਈਟਬੋਰਡ ਇੱਕ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਗਰੁੱਪ ਚੈਟ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਚਾਲੀ ਸੁਨੇਹੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਮਾਲਕ ਦੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਸਹੀ ਮੰਨਣਾ ਹੈ, ਸੋ ਹਰ ਕੋਈ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਹੀ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਹਰ ਸਵਾਲ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਦਲਾਅ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ। ਰਾਤ 9 ਵਜੇ ਗਰੁੱਪ ਚੈਟ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀ ਤਬਦੀਲੀ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਫ਼ੋਨ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜਾ ਕਰੂ ਮੈਂਬਰ ਗੱਡੀ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਸਵੇਰੇ 7 ਵਜੇ ਗਲਤ ਪਤੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਕੋਈ ਕੱਲ੍ਹ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ। ਕਰੂ ਨੂੰ ਅੱਜ ਦਾ ਪਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਵੇਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਸਕਦੇ। ਉਹ ਗਾਹਕ ਨੂੰ "ਅਸੀਂ ਵੀਰਵਾਰ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗੇ" ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ। ਅਤੇ ਜੇ ਵੀਰਵਾਰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਵੀਰਵਾਰ ਨੂੰ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਗਾਹਕ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਵਾਅਦੇ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੇ। ਸ਼ਡਿਊਲ ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਰੂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵਾਅਦਾ ਕੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਸੋ ਮਹੀਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਫ਼ੋਨ 'ਤੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ "ਅਸੀਂ 14 ਤਾਰੀਖ਼ ਵਾਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਰਸੋਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਾਂਗੇ" ਕਿਤੇ ਦਰਜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ 15 ਤਾਰੀਖ਼ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਭਰੇ ਫ਼ੋਨ ਵਜੋਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤੀ ਕੰਮ ਡਰਾਈਵ ਲਾਗਤ ਕੈਲਕੁਲੇਟਰ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੰਮ ਤੱਕ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਪ੍ਰਤੀ ਕੰਮ ਅਤੇ ਸਾਲ ਭਰ ਵਿੱਚ, ਕਿੰਨੇ ਦਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਸ਼ਡਿਊਲ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ
ਹੱਲ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇੱਕੋ ਸ਼ਡਿਊਲ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ, ਹਰ ਕਰੂ ਮੈਂਬਰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਫ਼ੋਨ 'ਤੇ ਦੇਖ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਬਦਲਦੇ ਸਾਰ ਹੀ ਉਹ ਸਭ ਲਈ ਅੱਪਡੇਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਪੂਰਾ ਵਿਚਾਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇੰਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਲਗਭਗ ਸਾਰਾ ਮੁੱਲ "ਇੱਕੋ" ਅਤੇ "ਹਰ ਕੋਈ" — ਇਹਨਾਂ ਦੋ ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਡਿਊਲਿੰਗ ਟੂਲ ਸਿਰਫ਼ ਮਾਲਕ ਹੀ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹੀ ਪੁਰਾਣੀ ਸਮੱਸਿਆ ਸੋਹਣੇ ਗ੍ਰਾਫ਼ਿਕਸ ਨਾਲ ਦੁਹਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਫੀਚਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਤਿੰਨ ਗੱਲਾਂ ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ:
ਡਰਾਈਵਵੇਅ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ-ਖੜ੍ਹੇ, ਫ਼ੋਨ 'ਤੇ, ਤਿੰਨ ਕੁ ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਨਾਲ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ, ਪਤਾ ਕੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਰੂ ਮੈਂਬਰ ਨੂੰ ਇਹ ਲੱਭਣ ਲਈ ਸਕਰੀਨਾਂ ਬਦਲਣੀਆਂ ਪਈਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਹੀ ਟੈਕਸਟ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਉੱਥੇ ਹੀ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ।
ਬਦਲਾਅ ਬਿਨਾਂ ਦੱਸਿਆਂ ਦਿਸਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜੌਬ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸ਼ਡਿਊਲ ਆਪ ਹੀ ਬਦਲ ਜਾਵੇ। ਨਾਲ ਵੱਖਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਦਿਨ ਭੇਜਣਾ ਭੁੱਲ ਗਏ, ਉਸ ਦਿਨ ਕੋਈ ਗਲਤ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਸ ਵਿੱਚ ਗਾਹਕ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਵਾਅਦਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਸਿਰਫ਼ ਕਰੂ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਡਿਊਲ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਜੌਬ 14 ਤਾਰੀਖ਼ ਵਾਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਲਈ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕੰਮ ਪਾਓਗੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਸ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕ ਰਹੇ ਹੋ।
ਡੇ ਬੋਰਡ ਅਤੇ ਅਗਲਾ ਹਫ਼ਤਾ
ਅਮਲ ਵਿੱਚ, ਛੋਟੀਆਂ ਕਰੂਆਂ ਨੂੰ ਦੋ ਵੱਖੋ-ਵੱਖ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਰਲਗੱਡ ਕਰ ਦੇਣਾ ਆਮ ਗ਼ਲਤੀ ਹੈ।
ਡੇ ਬੋਰਡ ਕਰੂ ਦਾ ਰੋਜ਼ ਦਾ ਕਾਗਜ਼ ਹੈ। ਅੱਜ ਕੌਣ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਕਿਸ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਪਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਵੜਨ ਦੀਆਂ ਹਿਦਾਇਤਾਂ ਸਮੇਤ। ਇਹ ਬੇਹੱਦ ਸਿੱਧਾ-ਸਾਦਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਵੇਰੇ 6:45 ਵਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਨਾ ਕੱਢਣਾ ਪਵੇ।
ਅਗਲਾ ਹਫ਼ਤਾ ਮਾਲਕ ਦੇ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਰੱਥਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ: ਕਿਹੜੀ ਕਰੂ ਕੋਲ ਥਾਂ ਹੈ, ਕੀ ਅਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਕੀ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। "ਕੀ ਅਸੀਂ ਇਹ ਜੌਬ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" ਦਾ ਜਵਾਬ ਇੱਥੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਧ ਵਾਅਦੇ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ।
ਕਰੂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਿਨ ਲੱਭਣ ਲਈ ਯੋਜਨਾ ਵਾਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਪੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸੱਤ ਡੇ ਬੋਰਡਾਂ ਤੋਂ ਸਮਰੱਥਾ ਜੋੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਕੱਢਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। Zeus ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਵੱਖ ਰੱਖਦਾ ਹੈ: ਕਰੂ ਲਈ ਡੇ ਬੋਰਡ, ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦਾ ਕੰਮ ਵੰਡਣ ਲਈ ਪਲੈਨਰ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਸ਼ਡਿਊਲ ਤੋਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਸੋ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਦੇ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਵਿਹਲ ਰੱਖਣਾ
ਛੋਟੇ ਕੰਟਰੈਕਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਸ਼ਡਿਊਲਿੰਗ ਗ਼ਲਤੀ ਬੇਤਰਤੀਬੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ 100% ਸਮਰੱਥਾ ਤੱਕ ਬੁਕਿੰਗ ਭਰ ਲੈਣਾ ਹੈ।
ਜੇ ਹਰ ਕਰੂ ਹਰ ਦਿਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੱਝੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਕੰਮ ਲੰਬਾ ਚੱਲ ਜਾਵੇ, ਕੋਈ ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਇੰਸਪੈਕਸ਼ਨ ਲੇਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਬਚਦੀ। ਫਿਰ ਸਭ ਕੁਝ ਰੁੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਗਾਹਕ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਾੜਾ ਦਿਨ ਦੋ ਮਾੜੇ ਹਫ਼ਤੇ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਖ਼ਾਲੀ ਥਾਂ ਛੱਡਣੀ ਬਰਬਾਦੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਹੈ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਕਰੂ ਲਈ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਅੱਧਾ ਦਿਨ ਖ਼ਾਲੀ ਰੱਖੋ, ਅਤੇ ਲਗਭਗ ਸਾਰੀ ਆਮ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਉਸੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਹਫ਼ਤੇ ਕੁਝ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਅੱਧਾ ਦਿਨ ਕਾਲਬੈਕ, ਸਨੈਗ ਲਿਸਟ, ਕੋਟ ਬਣਾਉਣ ਜਾਂ ਟਾਲੀ ਹੋਈ ਸਾਂਭ-ਸੰਭਾਲ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਜੋ ਵੈਸੇ ਵੀ ਕਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਨਾਲ ਦੀ ਆਦਤ ਇਹ ਹੈ: ਜਿਸ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਪੱਕੀ ਤਾਰੀਖ਼ ਦੇਣੀ ਬੰਦ ਕਰੋ। "14 ਤਾਰੀਖ਼ ਵਾਲਾ ਹਫ਼ਤਾ" ਉਹ ਵਾਅਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨਿਭਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਮਹੀਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ "14 ਤਾਰੀਖ਼, ਮੰਗਲਵਾਰ, ਸਵੇਰੇ 8 ਵਜੇ" ਵਾਲਾ ਵਾਅਦਾ ਚਾਰ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਠੀਕ ਬੈਠਣ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਵਾਅਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਦੇਰੀ ਨੂੰ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਵਾਅਦੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਬ-ਕੰਟਰੈਕਟਰ ਸ਼ਡਿਊਲ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ
ਛੋਟੀ ਕਰੂ ਦੀ ਸ਼ਡਿਊਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਮੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਸਬ ਸਿਸਟਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਡਰਾਈਵਾਲਰ ਟੈਕਸਟ ਨਾਲ ਬੁੱਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਫ਼ੋਨ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਸ਼ਡਿਊਲ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ ਜਿਸ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਵਿਉਂਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਅਤੇ ਮਹਿੰਗੀ ਗੜਬੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਤੁਹਾਡੀ ਕਰੂ ਬੁੱਧਵਾਰ ਰਫ਼-ਇਨ ਮੁਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਸ਼ੀਅਨ ਅਗਲੇ ਸੋਮਵਾਰ ਦਾ ਬੁੱਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਿਚਲੇ ਚਾਰ ਵਿਹਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵੱਲ ਕਿਸੇ ਦਾ ਧਿਆਨ ਬੁੱਧਵਾਰ ਦੁਪਹਿਰ ਤੱਕ ਗਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਸਬਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਵਰਤਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਕੀਆਂ ਤਾਰੀਖ਼ਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਡਿਊਲ 'ਤੇ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਕਰੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਦਿਸਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਲੜੀ ਦਿਸੇਗੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੈਅ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੌਬ ਕਦੋਂ ਮੁੱਕੇਗੀ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਹਾਈਟਬੋਰਡ ਅਤੇ ਗਰੁੱਪ ਚੈਟ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹੋ ਅਤੇ ਹੁਣ ਇਹ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਝੱਲ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਕ੍ਰਮ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ:
- ਹਰ ਪੱਕੀ ਹੋਈ ਜੌਬ ਇੱਕੋ ਥਾਂ ਲਿਆਓ, ਗਾਹਕਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਅੱਧ-ਪਚੱਧੇ ਵਾਅਦਿਆਂ ਸਮੇਤ। ਇਹ ਔਖਾ ਲੱਗੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਲੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਾਅਦੇ ਕਰ ਬੈਠੇ ਹੋ। ਪਰ ਬਾਅਦ ਨਾਲੋਂ ਹੁਣੇ ਪਤਾ ਲੱਗਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ।
- ਹਰ ਕਰੂ ਮੈਂਬਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਫ਼ੋਨ 'ਤੇ ਦੇਖਣ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਦਿਓ। ਹੋਰ ਕੁਝ ਬਦਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਹੀ ਕਦਮ ਰੋਜ਼ ਦੇ "ਮੈਂ ਅੱਜ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਹੈ?" ਵਾਲੇ ਬਹੁਤੇ ਸੁਨੇਹੇ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
- ਬਦਲਾਅ ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੱਸਣੇ ਬੰਦ ਕਰੋ। ਸ਼ਡਿਊਲ ਬਦਲੋ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਦੇਖਣ ਦਿਓ। ਇਹ ਕਦਮ 2 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਗਰੁੱਪ ਚੈਟ ਨੂੰ ਰਿਕਾਰਡ ਰੱਖਣ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ।
- ਸਬਾਂ ਦੀਆਂ ਤਾਰੀਖ਼ਾਂ ਵੀ ਪਾਓ।
- ਹਰ ਕਰੂ ਲਈ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਅੱਧਾ ਦਿਨ ਖ਼ਾਲੀ ਛੱਡੋ ਅਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੋ।
ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਕੰਮ ਕਦਮ 1 ਅਤੇ 2 ਹੀ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਬਾਕੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਧਾਈ ਹੈ।
ਅਕਸਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਸਵਾਲ
ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਬੰਦੇ ਹਾਂ। ਕੀ ਇਹ ਲੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ?
ਦੋ ਬੰਦਿਆਂ 'ਤੇ ਦਿਮਾਗ਼-ਅਤੇ-ਟੈਕਸਟ ਵਾਲਾ ਸਿਸਟਮ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵਧੀਆ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਰਸਮੀ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਫ਼ਾਇਦੇ ਦੇ ਬੋਝ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਬਦਲਣ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਬੰਦਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸੰਕੇਤ ਉਦੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਕੱਢਣਾ ਪਵੇ ਕਿ ਵਾਅਦਾ ਕੀ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਾਰ ਗਲਤ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ।
ਸਾਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਅੱਗੇ ਤੱਕ ਸ਼ਡਿਊਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਇੱਕ-ਦੋ ਹਫ਼ਤੇ ਅੱਗੇ ਤੱਕ ਪੱਕੀ ਡਿਊਟੀ ਲਾਓ। ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਇੱਕ-ਦੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਲਈ ਹਫ਼ਤਾ ਦੱਸੋ, ਦਿਨ ਨਹੀਂ। ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਅੱਗੇ ਦੇ ਪੱਕੇ ਦਿਨ ਸਿਰਫ਼ ਝੂਠੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਿਚਲੇ ਮਹੀਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੰਘਣਗੇ।
ਵਿਚਕਾਰ ਰੁਕੀਆਂ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈਆਂ ਜੌਬਾਂ ਬਾਰੇ ਕੀ?
ਇਹ ਹਰ ਵਾਰ ਸ਼ਡਿਊਲ 'ਤੇ ਦਿਸਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ ਜਦੋਂ ਇਹਨਾਂ 'ਤੇ ਕੰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਇੱਕ ਬਲਾਕ ਵਜੋਂ। ਪੰਜ ਵੱਖੋ-ਵੱਖ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਰਸੋਈ ਪੰਜ ਐਂਟਰੀਆਂ ਹਨ। ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਲਗਾਤਾਰ ਬਲਾਕ ਮੰਨਣ ਨਾਲ ਵਿਚਲੇ ਖ਼ਾਲੀ ਦਿਨ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਮਰੱਥਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੀ ਗਾਹਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਡਿਊਲ ਦਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ। ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਡਿਊਲ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਗਾਹਕਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਲਗਾਤਾਰ ਬਦਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਦਿਖਾਉਣ ਨਾਲ ਗਾਹਕ ਕਰੂ ਦੀ ਵੰਡ 'ਤੇ ਹੀ ਸੌਦੇਬਾਜ਼ੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਗਾਹਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪੱਕਾ ਹਫ਼ਤਾ ਦੱਸੋ, ਅਤੇ ਬਦਲਣ 'ਤੇ ਦੱਸ ਦਿਓ।
ZEUS