بهترین اپ مدیریت کارها برای کار در محل چیست؟
بهترینش آن است که اول روی گوشی مینویسد و بعد سراغ شبکه میرود. هر گزینهای را در حالت پرواز بسنجید: یک کار اضافه کنید، ویرایشش کنید، یک عکس ضمیمه کنید، بعد اپ را بهکلی ببندید و دوباره باز کنید. اگر اپ دکمهای را خاکستری کرد، ذخیره را نپذیرفت، یا آنچه وارد کردهاید با باز کردن دوباره گم شد، آن اپ چیزی را که میخوانید کَش میکند، نه چیزی را که مینویسید ذخیره.
ساعت سه و ربع یک چهارشنبه، در فضای زیرکف یک خانهٔ یکطبقه در گلف. صاحبخانه میخواهد رختشویی به طبقهٔ بالا برود، و پیش از آنکه نردبان دوباره روی وانت سوار شود، چهار چیز ارزش یادداشتشدن دارند: تیری که نمیشود شیارش زد، لولهٔ خروج هوای خشککن که مسیرش برعکس است، شیر قطعی که هیچوقت کسی رویش برچسب نزده، و زانویی که باید سر راه خانه بردارید. گوشی یک آنتن نشان میدهد، و بعد هیچ.
پس آن چهار چیز میروند پشت یک رسید، یا توی یک پیام صوتی، یا توی همان گوشهٔ حافظه که همین حالا هم دو کار دیگر را نگه داشته است. تا جمعه سهتایشان زنده ماندهاند. چهارمی همان است که مشتری دوشنبه سراغش را میگیرد.
تقریباً هر اپی که به اهل فن فروخته میشود میگوید آفلاین کار میکند، و دقیقاً به همین دلیل این عبارت دیگر چیز زیادی نمیرساند. این جمله دستکم سه رفتار متفاوت را توصیف میکند و فقط یکی از آنها در فضای زیرکف به درد میخورد. جدا کردنشان از هم حدود ده دقیقه وقت میبرد، و ارزشش را دارد که پیش از منتقل کردن یک سال یادداشت کاری به جایی، انجامش بدهید.
«آفلاین کار میکند» معمولاً یعنی چه
ضعیفترین نسخه، یک کَشِ فقطخواندنی است. برنامهٔ دیروز روی صفحه هست چون وقتی آنتن داشتید دانلود شده، و این واقعاً به درد میخورد وقتی وسط یک پارکینگ زیرزمینی ایستادهاید و میخواهید یک آدرس را به یاد بیاورید. بعد سعی میکنید چیزی اضافه کنید. دکمه خاکستری است، یا نشانگر میچرخد، یا یک نوار قرمز میگوید متصل نیستید. میتوانید روزتان را ببینید، اما نمیتوانید عوضش کنید.
نسخهٔ میانی، تایپ شما را میپذیرد و در حافظه نگهش میدارد. به نظر میرسد کار کرده است. قفلشدن صفحه را تاب میآورد و معمولاً پیادهروی تا وانت را هم تاب میآورد. چیزی که اغلب تاب نمیآورد این است که سیستمعامل برای آزاد کردن حافظه اپ را ببندد؛ این اتفاق بیاجازه میافتد و هیچچیز باقی نمیگذارد. این بدترینِ آن سه است، چون یک ماه به شما یاد میدهد به آن اعتماد کنید و بعد چیزی را گم میکند.
نسخهای که ارزش پول دادن دارد، روی یک پایگاهداده روی خودِ گوشی مینویسد. همان لحظهای که ذخیره را میزنید رکورد روی دستگاه شما وجود دارد، چه آن طرف کسی گوش داده باشد چه نه، و یک صف نگهش میدارد تا بارگذاری موفق شود. آنتن چیزی است که اپ بعداً و سرِ فرصت خودش با آن کنار میآید. همین رفتار است که آزمایش حالت پرواز دنبالش میگردد.
آزمایش دهدقیقهای حالت پرواز
این را روی اپی که همین حالا استفاده میکنید اجرا کنید، و روی هر اپی که فکر میکنید به آن کوچ کنید. ده دقیقه روی مبل ارزانتر از فهمیدن ماجرا در فضای زیرکف است.
- حالت پرواز را روشن کنید. نه آنتن ضعیف، بلکه حالت پرواز، تا هیچ ابهامی دربارهٔ اینکه اپ به چه چیزی دسترسی دارد باقی نماند.
- یک چیز تازه بسازید: یک کار، یک وظیفه روی یک کار، یک قرار برای پنجشنبه.
- یک عکس به آن ضمیمه کنید، و یادداشتی بنویسید آنقدر بلند که از دست دادنش حرصتان را دربیاورد.
- چیزی را ویرایش کنید که پیش از آفلاین شدنتان وجود داشته: یک ساعت را عوض کنید، یک وظیفه را تیک بزنید.
- اپ را بهکلی ببندید، بعد دوباره بازش کنید، همچنان در حالت پرواز. هرچه همین الان انجام دادهاید باید دقیقاً همانجا باشد که رهایش کردید.
- حالت پرواز را خاموش کنید، گوشی را بگذارید زمین و دو دقیقه بدون باز کردن اپ از آن دور شوید. بعد یک دستگاه دیگر را نگاه کنید، یا همان رکوردها را دوباره، و ببینید بارگذاری خودبهخود اتفاق افتاده یا نه.
هر چیزی که در مرحلهٔ ۵ رد شود یک کَشِ حافظه است و باید مثل کاغذ باطله با آن رفتار کرد. هر چیزی که در مرحلهٔ ۶ رد شود کار میکند، اما فقط اگر یادتان بماند در جای درست بازش کنید، و این از آن آیینهایی است که در فصل شلوغی حدود سه هفته دوام میآورد.
یک یادداشت فراموششده واقعاً چقدر خرج برمیدارد
بخش گرانقیمت هیچوقت خود یادداشت نیست. صبح پنجشنبهای است که با رانندگی دوباره تا فروشگاه مصالح شروع میشود، برای اتصالی که سهشنبه دربارهٔ آن تصمیم گرفته شده و هیچجا نوشته نشده بود.
قیمت آن سفر را صادقانه حساب کنید. ۴۵ دقیقه رانندگی و ۲۵ دقیقه پشت پیشخان میشود ۷۰ دقیقه، و با نرخ قابلصورتحساب ۹۵ دلار در ساعت، این یعنی حدود ۱۱۱ دلار وقتی که هیچکس بابتش به شما پول نمیدهد، آن هم پیش از حساب کردن بنزین. دو بار در ماه میشود ۲۴ سفر در سال: تقریباً ۲۸ ساعت، یا ۲٬۶۶۰ دلار. این یک هفته کار است که خرج بیرون کشیدن اطلاعاتی میشود که از قبل داشتید.
عدد بیسروصداتر، مصالحی است که هیچوقت به فاکتور نمیرسد. یک اتصال ۶۰ دلاری که سر راهِ یک کار خریدهاید، کنار وانت یادتان میآید و تا وقت نوشتن فاکتور فراموش میشود، چهار بار در ماه، یعنی سالی ۲٬۸۸۰ دلار از پول خودتان که خرج خانهٔ کس دیگری شده است. اگر این حسابوکتاب برایتان انتزاعی است، عددهای خودتان را از هزینهٔ ساعتی که نمیتوانید صورتحساب کنید بگذرانید؛ بیشتر آدمها از نرخ خودشان جا میخورند.
یک هزینهٔ سوم هم هست که فقط در یک سال بد خودش را نشان میدهد. آژانس مالیاتی کانادا (CRA) از شما میخواهد سوابق کسبوکارتان را تا شش سال از پایان آخرین سال مالیاتی مربوط به آنها نگه دارید، و عکسِ یک تیر آسیبدیده که هیچوقت از گوشی بیرون نیامده، سابقه نیست. یادداشتی هم که دیگر پیدایش نمیکنید سابقه نیست. وقتی مشتری بر سر چیزی که در یک زیرزمین توافق شده بحث میکند، کسی برنده است که یادداشت تاریخدار دارد.
صف همان بخشی است که باید بتوانید ببینیدش
اپی که محلی مینویسد هم بالاخره باید کار را تحویل بدهد، و دستهٔ دوم مشکلها دقیقاً در همین تحویل زندگی میکند. شما میخواهید بتوانید یک صفحه را باز کنید و ببینید چه چیزی هنوز به سرور نرسیده — نه یک نشانگر چرخان، یک فهرست. یازده مورد در انتظار، اشکالی ندارد. یازده مورد که از سهشنبه در انتظارند، پرسشی است که باید سهشنبه پرسید، نه آخر ماه.
وقتی دو نفر یک کار را تغییر میدهند چه میشود
شما در یک زیرزمین نام یک کار را عوض میکنید، همان موقع دفتر آن را به پنجشنبه منتقل میکند. هر دو ویرایش واقعیاند و یکیشان دوم رسیده است. اپی که بیصدا آخرین نسخهٔ رسیده را نگه میدارد، بیسروصدا کار یک نفر را باطل میکند، گاهی ماهها پیش از آنکه کسی متوجه شود. اپی که میایستد و میپرسد کار درست را میکند، هرچند پرسیدهشدن کمی آزاردهنده است. این بخشی از اجرای خودِ کار است، نه یک جزئیات فنی.
Zeus کجای این ماجرا قرار میگیرد
Zeus اول روی یک پایگاهداده روی گوشی مینویسد و بعد با سرور حرف میزند. هر نوشتن بدون آنتن موفق میشود و در یک صندوق خروجی روی دستگاه صف میبندد، و همین است تفاوت یادداشتی که گرفته شده با یادداشتی که گم شده. وقتی گوشی دوباره شبکهای پیدا کرد، صندوق خروجی خودش خالی میشود.
آنچه بدون آنتن میتوانید بسازید و ویرایش کنید بخش عمدهٔ اپ است، نه یک گوشهٔ آن: مشتریان، محلهای کار، کارها، وظیفههای هر کار، قرارها، یادداشتها، عکسها، هزینهها، و فاکتورها با ردیفها و پرداختهایشان. صف یک صفحه است که میتوانید بازش کنید، پس آنچه به سرور نرسیده فهرستی است که میشود خواند. وقتی سرور با تغییری رقیب روی همان رکورد برمیگردد، آن تغییر به صفحهٔ تعارضها میرود و شما انتخاب میکنید کدام نسخه بماند.
پایگاهدادهٔ روی گوشی با کلیدی رمزنگاری میشود که روی نصب خودتان ساخته شده است. تنها چیزی که بدون آنتن کمرمق میشود تکمیل خودکار آدرس است: پیشنهادها قطع میشوند، و آدرسی که با دست تایپ میکنید همچنان ذخیره میشود. باقی آنچه اپ پوشش میدهد همینطور رفتار میکند. اندازهٔ شروع هیچ هزینهای ندارد و تمام هم نمیشود؛ اینکه هر اندازه چه چیزی دارد را میتوانید در صفحهٔ قیمتها بخوانید.
برگردیم به همان فضای زیرکف: هیچکدام از اینها سلیقه دربارهٔ نرمافزار نیست. آن چهار چیزی که مهم بودند حدود نود ثانیه در دسترس بودند، و تنها پرسش این بود که گوشی آنها را میگیرد یا نه. آزمایش ده دقیقه وقت میبرد، روی هرچه الان استفاده میکنید یا روی اپ Zeus.
پرسشهای پرتکرار
آیا یک اپ آفلاین باتری بیشتری میخورد یا گوشی را پر میکند؟
نوشتن روی گوشی تقریباً هیچ هزینهای ندارد؛ مسئلهٔ فضا عکسهاست، و آنها چه در یک اپ باشند چه در گالری گوشی، همانقدر جا میگیرند. چیزی که باید بررسی کنید این است که آیا اپ اجازه میدهد آنچه را قبلاً بارگذاری شده ببینید و پاک کنید یا نه، تا پر شدن گوشی یک کار نگهداری بماند، نه یک بحران وسط یک کار.
چقدر میتوانم آفلاین بمانم تا تبدیل به مشکل شود؟
اگر اپ واقعاً اول روی گوشی بنویسد، چند روز: محدودیت زمان نیست، آدمهای دیگرند. هرچه در یک زیرزمین نوشتهاید تا وقتی بارگذاری نشود برای دفتر نامرئی است، پس تیمی که یک هفته بیخبر میماند، پیش از آنکه مسئلهٔ داده باشد مسئلهٔ برنامهریزی است. روزی یک بار روی شبکه بروید، صف را نگاه کنید، و این پرسش دیگر اهمیتی ندارد.
باید یادم بماند دکمهٔ همگامسازی را بزنم؟
نباید لازم باشد. اپی که اول روی گوشی مینویسد، هر وقت شبکهای ببیند بارگذاری میکند و بعد هم روی یک زمانبند، و فشردن دکمه فقط باید از بیصبری باشد. نشانهاش مرحلهٔ ۶ همان آزمایش بالاست: اگر تا وقتی اپ را روی وایفای باز نکنید هیچچیز تکان نمیخورد، این آیینی است که در آگست فراموشش میکنید، یعنی دقیقاً وقتی که از همیشه شلوغترید.
یک اپ یادداشت بهعلاوهٔ دوربین کافی نیست؟
برای یک نفر روی یک کار، راستش را بخواهید، گاهی هست. آنجا کافی نبودنش شروع میشود که کس دیگری باید ببیند شما چه نوشتهاید — یک شریک، یک دفتر، یک کارآموز — یا جایی که شش ماه بعد باید یادداشتی به یک کار بچسبد تا بشود از یک فاکتور دفاع کرد. یادداشتی در یک اپ یادداشت هیچ کاری به آن وصل نیست، و همین است تمام تفاوت.
ZEUS