پاسخ کوتاه: بیشتر آگهیهای استخدام در صنفهای فنی به این دلیل شکست میخورند که کاری را توصیف میکنند که هیچکس نمیتواند آن را تصور کند. کار واقعی، بازهٔ دستمزد واقعی، محل انجام کارها و افرادی که فرد قرار است با آنها همکاری کند را دقیق بنویسید. تیمهای کوچک بیشتر از طریق معرفی و دهانبهدهان نیرو پیدا میکنند، پس آگهی فقط نقطهٔ شروع است، نه کل استراتژی.
سه هفته. دو سایت کاریابی. یک آگهی برای یک موقعیت تماموقت با دستمزدی واقعی روی آن. نتیجه: پنج متقاضی، دو نفرشان تلفن را جواب دادند، یکی حاضر شد یک روز آزمایشی کار کند، و همان یک نفر هم سر کار نیامد.
اگر آخرین دور استخدام شما هم همینطور بوده، به این معنا نیست که کار را بهشکلی آشکار اشتباه انجام میدهید یا تنها کسی هستید که این تجربه را داشته. حساب و کتاب بهسادگی به ضرر شماست: در این صنفها، تعداد کسانی که بازنشسته میشوند بیشتر از تعداد کسانی است که وارد این حرفه میشوند، هر پیمانکاری در منطقهٔ شما در همان برکهٔ کوچک ماهی میگیرد، و بزرگترین شرکتها با دستمزدها و مزایایی ماهی میگیرند که شما توان رقابت با آن را ندارید. آگهی گذاشتن و منتظر ماندن، استراتژی بازار کاری است که دیگر وجود ندارد.
این به این معنا نیست که نمیتوانید نیرو استخدام کنید. یعنی آگهی، آخرین مرحلهٔ فرایند است، نه کل فرایند. تیمهای کوچکی که در این بازار همچنان نیروی کافی دارند، چند کار را متفاوت انجام میدهند و هیچکدام به شرکت کاریابی نیاز ندارد.
چرا آگهی شما نتیجهای نمیدهد؟
اول یک نگاه ناخوشایند به آگهی متوسط استخدام در صنف بیندازید، چون آگهی شما احتمالاً همینطور به نظر میرسد:
«نجار باتجربه نیاز است. باید ابزار و وسیلهٔ نقلیهٔ خودش را داشته باشد. باید قابلاعتماد باشد. دستمزد بر اساس تجربه.»
هر خط این آگهی دربارهٔ چیزی است که متقاضی باید به شما بدهد، و حتی یک خط هم دربارهٔ چیزی نیست که او به دست میآورد. «دستمزد بر اساس تجربه» درست همینطور خوانده میشود: «ما بر اساس شغل قبلیتان دستمزد کمی به شما پیشنهاد میدهیم.» «باید قابلاعتماد باشد» به یک داوطلب خوب هیچ چیزی نمیگوید (او که قابلاعتماد است) و نشان میدهد که قبلاً دستتان سوخته، که خودش نشانهٔ جابهجایی زیاد نیرو در کار شماست. کل این آگهی، شرکتی را توصیف میکند که استخدام را غربالکردن میبیند، در بازاری که این آدمهای خوباند که دارند غربال میکنند.
افرادی که میخواهید، یعنی کسانی با ابزار، مدرک و وجدان کاری، از قبل شغل دارند. آنها در سایتهای کاریابی پرسه نمیزنند. آنها فقط برای چیزی مشخص جابهجا میشوند: پول بهتر، ساعتکاری بهتر، رانندگی کمتر، رئیسی که کابوس نباشد، کاری جذابتر از خط تولیدی که در آن هستند. اگر آگهی شما دستکم یکی از اینها را بهطور مشخص نام نبرد، برای تنها مخاطبی که اهمیت دارد نامرئی است.
آگهیای بنویسید که واقعاً چیزی میگوید
کسبوکار کوچک شما در آگهی استخدام یک مزیت واقعی دارد: برخلاف شرکتهای بزرگی که معمولاً متن کلیشهای مینویسند، میتوانید دقیق و صمیمی صحبت کنید. از این مزیت استفاده کنید.
- عدد را بنویسید. یک دستمزد واقعی یا یک بازهٔ واقعی. آگهیهای بدون عدد را افراد شاغل رد میکنند، چون آنها نمیخواهند مکالمهای معذبکننده را به جان بخرند تا بفهمند دستمزد کم است. اگر عدد شما رقابتی نیست، مشکل از آگهی نیست؛ این را در ادامه ببینید.
- یک هفتهٔ واقعی را توصیف کنید. «بازسازی خانههای مسکونی در شعاع سی دقیقه از شهر، بیشتر حمام و دک، شروع ساعت هفت، برگشت به خانه ساعت چهار و نیم، تقریباً هرگز آخر هفته کار نیست.» این پاراگراف بیشتر از هر صفتی ارزش دارد که بتوانید فهرست کنید. شعاع رفتوآمد و ساعت پایان کار، افراد فنی را بیشتر از هر چیز دیگری بهجز دستمزد جابهجا میکند.
- بگویید کی هستید. «تیم چهار نفره، نه سال است که در این کارها هستیم، بدون داد و بیداد، از تیغههای خوب استفاده میکنیم.» لحن به داوطلب میگوید دوشنبه چه حسی دارد. شرکتهای بزرگ نمیتوانند این جمله را بنویسند؛ نکتهٔ نوشتنش همین است.
- مانع تماس اول را پایین بیاورید. «به این شماره پیامک بدهید [شماره]، بگویید روی چه کاری بودهاید» بسیار بهتر از رزومه و نامهٔ همراه است. دستهای خوب اغلب در کاغذبازی ضعیفاند و هر خانهٔ فرم واقعاً داوطلب از شما میگیرد.
«نجار یا تعمیرکار حرفهای میخواهیم. ۳۴ تا ۴۲ دلار در ساعت بسته به این که بهتنهایی چه کاری از دستتان برمیآید. بازسازی مسکونی، همه در شعاع سی دقیقه از شهر. شروع ساعت هفت، برگشت به خانه ساعت چهار و نیم، تقریباً هرگز آخر هفته کار نیست. تیم چهار نفره، نه سال سابقه، بدون حاشیه، ابزار خوب، دستمزد هفتگی، هرگز دیر پرداخت نمیشود. به دیو پیامک بدهید: الان روی چه کاری هستید؟»
آن آگهی بهتنهایی بازار مرده را درست نمیکند. اما وقتی فرد خوبی واقعاً دنبال کار میگردد، این آگهی همان چیزی است که به آن جواب میدهد.
شکار نیرو، و اخلاقیات آن
این حقیقتی است که همه دورش میچرخند: در کمبود نیرو، بیشتر استخدامهای خوب از شرکتهای دیگر میآیند، چون تمام افراد خوب همانجا هستند. سؤال این نیست که آیا کسی را از شرکتی دیگر میگیرید یا نه. سؤال این است که چطور این کار را میکنید.
نسخهٔ تمیز آن اصلاً شکار نیست. شما مدام کنار کارگرهای شرکتهای دیگر کار میکنید: برقکاری که روی بازسازی شما کار میکند، گچکاری که پیمانکار کل آورده، یا فردی پشت پیشخوان که قبلاً تیمها را مدیریت میکرد. وقتی با فرد خوبی برخورد میکنید، این را ساده و فقط یک بار بگویید: «کارت تمیز است. اگر روزی به فکر تغییر افتادی، اول به من زنگ بزن.» بدون فشار، بدون جنگ پیشنهاد در همان لحظه، بدون بدگویی از جایی که الان کار میکند. سپس بگذارید بماند. مردم آن جمله را سالها به خاطر میسپارند و درست همان لحظهای زنگ میزنند که میخواهید: وقتی که خودشان هم آمادهٔ جابهجاییاند.
نسخههای کثیفش بهخاطر عوارض جانبیشان کثیفاند، نه از سختگیری بیمورد. شکار فعال تیم رقیب در وسط پروژه، در سایت خودش، رابطههایی را میسوزاند که به آنها نیاز دارید (همان پیمانکار کل که به شما کار میدهد). استخدام بهترین کارمندان پیمانکاران فرعی خودتان، بهویژه، راه خوبی برای از دست دادن آن پیمانکار فرعی است، که معمولاً بیشتر از ارزش آن استخدام هزینه دارد. و کسی که فقط برای یک دلار بیشتر در ساعت پیش شما میآید، دوباره هم به همان دلیل جای دیگر میرود؛ نیروهایی که فقط برای پول جذب میشوند، مستأجرند نه ساکن دائم.
یک منبع دیگر که پیمانکاران نادیده میگیرند: مشتریها و شبکهٔ خودتان. همانجا که میگویید سرتان شلوغ است، به همه بگویید دنبال نیرو هم هستید. بهترین استخدامهای تیمهای کوچک اغلب به این شکل میرسند: «برادرزادهام تازه سال دومش را تمام کرده و شرکتش کارش را از دست داده،» و کسی این معرفیها را میکند که نمیخواهد جلوی شما شرمنده شود، پس از پیش غربالشان کرده.
مهارتهای همسایه را استخدام کنید و حرفه را آموزش دهید
اگر دیگر نجاری در آن برکه نیست، دیگر فقط دنبال نجار نگردید. برخی از بهترین اعضای تیم در هر کارگاه کوچکی، کارشان را با چیزی نزدیک به این حرفه شروع کردهاند، چون ویژگیهای زیربنایی (سر کار حاضر میشود، مراقب است، آیندهنگر است، کار فیزیکی را انجام میدهد) کاملاً قابلانتقالاند و مهارت فنی را میشود سریعتر از این ویژگیها یاد داد.
برکههای همسایه که ارزش استخدام فعال از آنها را دارند:
- بچههای مزرعه و کارگران دامداری. از قبل مکانیکفهماند، به شروع زودهنگام، هوا و تعمیر چیزها با هرچه در کامیون است عادت دارند.
- کارگران انبار و خط تولید. بسیاری از آنها بیحوصلهاند و توانمند، و فقط یک گفتوگو مانده تا بفهمند کار در محل کار همانقدر پول دارد و کمتر روح را میفرساید.
- اسبابکشها، محوطهسازهای فصل کمکار، رانندگان توزیع. وجدان کاری و توانایی فیزیکی اثباتشده؛ اغلب دنبال چیزی با آینده هستند.
- آماتور جدی. فردی که دک آخر هفتهاش از کار برخی حرفهایها بهتر است. این افراد در گروههای محلی شما و پشت پیشخوان تأمینکنندهها وجود دارند.
- افرادی که در سیوچهلسالگی حرفهشان را عوض میکنند. اغلب بهترینها در این دستهاند: عمداً این حرفه را انتخاب کردهاند، پایدارند و چون خودِ تغییر انگیزهشان بوده، سریع یاد میگیرند.
پیشنهادی که میدهید صریح است: دستمزد شروع متوسط، آموزش واقعی، و مسیری مشخص («کارگر با دستمزد ساعتی [عدد] دلار، در هجده ماه اگر همانقدر که فکر میکنم خوب باشی، کارهای کوچک خودت را اداره خواهی کرد»). چیزی که میخرید نوعی وفاداری است که نمیشود شکار کرد: مردم به یاد میآورند چه کسی حرفهای به آنها داد.
هزینهٔ آن هم واقعی است و ارزش گفتن دارد: استخدام یک فرد با مهارت نزدیک، ماهها آهستهتر پیش میرود و به نظارتی نیاز دارد که از تولید شما کسر میشود. برایش بودجه بگذارید. با این حال اغلب از جایگزین آن ارزانتر است، یعنی خالی ماندن آن سِمَت در حالی که کار را رد میکنید.
یک نیمکت نگه دارید، چون تماموقت تنها شکل ممکن نیست
بخشی از این که استخدام مأیوسکننده به نظر میرسد، این است که کارگاههای کوچک آن را دوگانه میبینند: یا کارمند تماموقت یا هیچکس. کارگاههایی که کمبود نیرو را پشت سر میگذارند، معمولاً یک چیز سوم دارند: یک نیمکت ذخیره از نیروهای گاهبهگاه، فهرست کوتاهی از کسانی که کارمند نیستند اما وقتی صدایشان کنید، یک روز یا یک هفته کار میکنند.
چه کسانی در چنین نیمکتی هستند؟ فرد فنی بازنشستهای که میخواهد هفتهای دو روز کار کند و مسئولیتی نداشته باشد، و در روزهایی که میآید ارزشش برابر دو کارآموز است. دوستی که بین دو شغل است. کشاورزی که زمستانش خالی است. کارگر فصلی خوب سال پیش که به مدرسه برگشته. پیمانکار فرعیای که وقتی هفتهاش کمکار است، برایتان یک کارگر میفرستد.
یک نیمکت خودش را نگه نمیدارد. سه عادت آن را زنده نگه میدارد: همان هفته دستمزد بدهید و هرگز نگذارید یک نیروی گاهبهگاه دنبال پولش بدود (خبر در هر دو جهت سریع پخش میشود)؛ گاهی حتی وقتی به کسی نیاز ندارید تماس بگیرید تا رابطه یکطرفه و فقط بهرهکشانه نباشد؛ و با یک روز کارِ نیروی ذخیره خوب رفتار کنید، چون هر نیروی گاهبهگاه همزمان یک آزمون است، در هر دو جهت، برای سِمَتی تماموقت که سرانجام باید پر کنید. بخش شگفتآوری از بهترین استخدامهای دائمی، با «میشود سه روز روی پروژهٔ هندرسون بهم بدی؟» شروع میشود.
نیمکت مشکل عمیقترِ پشتِ استخدام از سرِ استیصال را هم رفع میکند: وقتی مستأصل استخدام کنید، بد استخدام میکنید. تیمی که میتواند یکی دو نفر را برای دو هفتهٔ سنگین اضافه کند، از پس خالی گذاشتن سِمَت تماموقت برمیآید تا فرد درست پیدا شود، بهجای پُر کردنش با اولین کسی که سر قرار نمیآید.
برای شناختهشدن در جامعه، بلندمدت فکر کنید
هر آنچه گفته شد بهتر جواب میدهد اگر مردم از قبل بدانند شما کی هستید. همان اعتباری که مشتری جذب میکند (سایت مرتب، ون با نام روی آن، رفتار خوب، کار قابلمشاهده) همان اعتباری است که نیرو جذب میکند: افراد فنی متوجه میشوند کدام کارگاههای محلی سازمانیافته به نظر میرسند و کدامها هرجومرجاند، و وقتی تصمیم به جابهجایی میگیرند، به سمت سازمانیافتهها میروند. کارهای تمامشدهتان را جایی که محلیها میبینند بگذارید، با پیمانکاران فرعی و تأمینکنندههایتان خوب رفتار کنید، و بهقدر کافی بگویید «ما همیشه دنبال آدمهای خوب هستیم» تا این جمله به نام شما بچسبد. در کمبود نیرو، استخدام رویدادی نیست که وقتی کسی استعفا میدهد اجرایش میکنید. اعتباری است که انباشته میشود، چنانکه وقتی نجار خوب سرانجام از کارگاه فعلیاش کلافه شود، شمارهٔ شما از قبل نزدش باشد.
پرسشهای متداول
واقعاً نمیتوانم با دستمزد شرکتهای بزرگ رقابت کنم. آیا امیدی نیست؟
نه، اما باید صادقانه روی چیزهایی رقابت کنید که تحت کنترل خودتان است: رفتوآمد کوتاهتر، ساعتهای انسانی، تنوع، استقلال، این که با شما مثل یک بزرگسال رفتار شود، و رئیسی که تشکر میکند. اینها را صریح در آگهی و مصاحبه نام ببرید و از نظر پول خیلی از بازار عقب نمانید، یعنی یکی دو دلار فاصله، نه پنج دلار. اگر پنج دلار زیر بازار هستید، مشکل استخدام ندارید، مشکل قیمتگذاری دارید و راهحل در پیشفاکتورهای شماست، نه در آگهیتان.
چطور سریع افراد را غربال کنم، بدون اینکه بیجواب ماندنها برنامهام را خراب کند؟
مراحل را فشرده کنید. امروز مکالمهٔ پیامکی، فردا تماس دهدقیقهای، همین هفته یک روز آزمایشی با دستمزد. هر روز تأخیر در بازار داغ، داوطلبها را از دست میدهد و یک روز آزمایشی با دستمزد، بیشتر از هر مصاحبهای به شما میگوید: چطور سر کار حاضر میشود، چطور با یک وظیفه با اطلاعات ناقص کنار میآید، چطور با کارآموز سر ناهار رفتار میکند. هرچه پیش بیاید، دستمزد آن روز را بدهید؛ ارزانترین بیمهٔ استخدامی همین است.
اگر مستأصل باشم، باید کسی را استخدام کنم که به او شک دارم؟
تقریباً همیشه نه. در یک تیم چهارنفره، استخدام نامناسب وقت صاحبکار را میگیرد، فشار زیادی به گروه وارد میکند و گاهی رابطه با مشتری را نیز آسیب میزند؛ هزینهای که معمولاً از ردکردن یک پروژه بیشتر است. درمان صادقانهٔ استیصال، همان نیمکت است و گاهی هم نهگفتن به کار. یک استثنا: تردید دربارهٔ آراستگی ظاهری یا کاغذبازی معمولاً ارزش ریسککردن دارد؛ تردید دربارهٔ صداقت یا رعایت ایمنی هرگز.
استخدام از طریق مدرسهٔ فنی محلی یا برنامههای کارآموزی چطور؟
انجامش بدهید، و قبل از این که به کسی نیاز داشته باشید شروع کنید: دانشجوی کارآموز را بپذیرید، هفتهٔ آزمایشی پیشنهاد بدهید، خودتان را به مربیها بشناسانید، چون آنها بیسروصدا بهترین دانشجویانشان را به سمت کارفرمایانی که اعتماد دارند هدایت میکنند. این کندترین کانال و بهترین آن است؛ پیش از این که بازار افراد را قیمتگذاری کند، با آنها آشنا میشوید. این مسیر، موضوع خودش را دارد و شایستهٔ مقالهٔ جداگانهای است.
ZEUS