پاسخ کوتاه: قیمت کار برقکاری را بر اساس هر نقطهٔ نصب تعیین کنید، نه بر اساس حدسزدن ساعت کار. هر وسیله، تجهیز و مدار یک واحد است با کارگری مشخص، مصالح مشخص و رفتوآمدهای شناختهشده برای مرحلهٔ خامکاری و تکمیلکاری؛ بنابراین شمارش نقاط نصب عددی به شما میدهد که هم قابل دفاع است و هم قابل تکرار. تابلوها و کارهای مربوط به انشعاب برق نیز به همین دلیل بهصورت مجموعهای (اسمبلی) قیمتگذاری میشوند.
تعویض تابلو برق ۲٬۸۰۰ دلار قیمتگذاری شده بود و قرار بود یک روزه تمام شود. بعد درپوش باز شد: بریکرهایی که دوتایی روی هم بسته شده بودند و معلوم نبود چه چیزی را تغذیه میکنند، شینهٔ نول زنگزده، مدارهای انشعابی آلومینیومی از بخش الحاقیای که در سال ۱۹۷۲ به خانه اضافه شده بود، و سیستم اتصال زمینی که بیشتر روی کاغذ وجود داشت تا در واقعیت. دو روز بعد، برقکار کاری زیبا و ضروری انجام داده و تقریباً هیچ سودی نبرده است، چون قیمت را از روی ظاهر بیرونی یک جعبهٔ خاکستری تعیین کرده بود.
قیمتگذاری برقکاری سه ویژگی دارد که کنار هم آن را خاص میکند: کارگری، تخصصی و گران است، مصالح قابلشمارش است، و ریسک درون دیوارها و محفظههایی پنهان است که تا زمانی که کار را نگرفتهاید نمیتوانید بازشان کنید. روشی که کار کند باید هر سه مورد را پوشش دهد.
قیمت بر اساس نقطهٔ نصب، نه حدسزدن ساعت کار
برای سیمکشی مسکونی و تجاری سبک، واحدی که جواب میدهد نقطهٔ نصب است: هر محل نصب وسیله یک قیمت میگیرد که خامکاری، کشیدن سیم، خود وسیله، قاب و تکمیلکاری را در بر میگیرد.
ساختار معمول اینگونه است:
- پریز استاندارد (مدار جدید در فاصلهٔ معقول): یک قیمت ثابت، مثلاً ۱۴۰ تا ۱۹۰ دلار نصبشده.
- کلید (تکپل): مشابه همان. کلیدهای تبدیل (سهراهه) دوتایی قیمتگذاری میشوند، چون سیمهای رابط (تراولر) هزینهٔ اصلی را میسازند.
- محل نصب چراغ: یک قیمت برای جعبه و سیمکشی، درحالیکه خود چراغ یا توسط شما با قیمت بهای تمامشده بهعلاوه سود عرضه میشود، یا توسط مشتری با قیمت جداگانه نصب.
- مدارهای اختصاصی (یخچال، مایکروویو، لباسشویی، پیشسیمکشی شارژر خودرو برقی): هرکدام قیمتی مجموعهای دارند که شامل مسیر مستقیم به تابلو و بریکر است.
- موارد تخصصی (دتکتور دود/مونوکسیدکربن بههممتصل، فن حمام با داکت جدید، چراغهای توکار بیرونی) هرکدام نرخ مجموعهای خودشان را دارند.
سپس مجموعههای بزرگی هستند که هرگز نباید بر اساس نقطهٔ نصب قیمتگذاری شوند: تعویض تابلو، ارتقای انشعاب برق، ورودی ژنراتور، شارژر خودرو برقی، تابلوهای فرعی. هر کدام از اینها یک قیمت بستهای است که از روی فهرست مصالح، یک بلوک واقعبینانهٔ کارگری و هزینهٔ مجوز ساخته میشود، و هر کدام متن شرطهای ریسک خودش را دارد که به آن هم میرسیم.
چرا نقطهٔ نصب بهجای ساعت؟ چون شمردن سریعتر و قابلدفاعتر از حدسزدن است. میتوانید با صاحبخانه در زیرزمین قدم بزنید، ۱۴ پریز، ۶ چراغ سقفی توکار، ۳ جفت کلید تبدیل، ۲ مدار اختصاصی و یک فن حمام بشمرید و پیش از رسیدن به کامیون، عدد نهایی را در دست داشته باشید. این شمارش همچنین بهترین سند پیگیری است وقتی دامنهٔ کار تغییر میکند: وقتی مشتری چهار چراغ بالای بار را اضافه میکند، قیمت دقیقاً بهاندازهٔ چهار ردیف جابهجا میشود و کسی بحث نمیکند.
ماشینحساب سود افزوده و حاشیهٔ سود یکی را به دیگری تبدیل میکند و قیمت و سود پشت هر دو را نشان میدهد.
قیمت یک نقطهٔ نصب از چه چیزهایی تشکیل میشود؟
قیمت نقطهٔ نصبی که فقط سیم و یک وسیله را پوشش دهد، یعنی دارید مجانی کار میکنید. هر کدام را از این اجزا بسازید:
- کارگری با نرخ تمامشده. ساعت کار یک برقکار دارای پروانه باید هزینههای مجوز، بیمه، دورههای بهروزرسانی مقررات، ون، تجهیزات آزمایش و کارهای بازگشتی را در خود جای دهد. اگر هزینهٔ تمامشدهٔ شما ۷۰ دلار است و نرخ ساعتی فروش را ۱۱۰ تا ۱۴۰ دلار میگذارید، یک نقطهٔ نصب که ۴۵ دقیقه بین خامکاری و تکمیلکاری طول میکشد، حدود ۸۵ تا ۱۰۵ دلار کارگری در خود دارد.
- مصالح بههمراه ضایعات. سیم به قیمت روز مس، جعبه، وسیله، قاب، منگنه، اتصالات، بهعلاوه ضریب ضایعات. قیمت مس تغییر میکند؛ قیمتهای شما باید هر بار که مس تغییر میکند بازبینی شوند، نه سالی یکبار.
- سهمی از هزینههای ثابت کار. مجوز، زمان رفتوآمد، استقرار تجهیزات در کارگاه، کار روی تابلو برای رساندن مدارها.
- حاشیهٔ سود. بهعنوان یک قلم اضافه، نه «هرچه باقی ماند».
یک نمونهٔ کارشده: سیمکشی توسعهٔ زیرزمین
مشتریای در حال تکمیل یک زیرزمین ۸۰۰ فوت مربعی است: اتاق نشیمن، اتاقخواب، حمام، انباری. مقررات ساختمانی بخش زیادی از این شمارش را تعیین میکند، و توضیح آن به مشتری ارزشمند است، چون گفتوگو را از «چرا اینقدر پریز» به «این چیزی است که از بازرسی قبول میشود» تبدیل میکند.
- ۱۶ پریز با قیمت ۱۶۵ دلار: ۲٬۶۴۰ دلار
- ۱۰ چراغ سقفی توکار با قیمت ۱۸۵ دلار: ۱٬۸۵۰ دلار
- ۴ کلید، شامل یک جفت کلید تبدیل با قیمت ۳۴۰ دلار: ۶۲۰ دلار
- اتصال دتکتور دود/مونوکسیدکربن اتاقخواب: ۲۹۰ دلار
- فن حمام با داکت بیرونی جدید: ۵۲۰ دلار
- ۲ مدار اختصاصی (حمام، فریزر) با قیمت ۳۶۰ دلار: ۷۲۰ دلار
- تغذیهٔ تابلوی فرعی و تابلوی فرعی ۱۲ جایگاهی: ۱٬۱۵۰ دلار
- هماهنگی مجوز و بازرسی: ۳۱۰ دلار
جمع کل: ۸٬۱۰۰ دلار بهعلاوهٔ مالیات، چراغهای تأمینشده به قیمت تمامشده بهعلاوهٔ ۲۰ درصد، اگر مشتری بخواهد شما آنها را تهیه کنید. حدود چهار تا پنج نفر-روز کارگری با نرخهای پایدار در این عدد نهفته است، بهعلاوهٔ مصالحی که بر اساس قیمت مس همین ماه قیمتگذاری شده، نه بهار گذشته.
آن را دقیقاً به همین شکل، ردیفبهردیف، ارائه دهید. برقکاری وقتی تمام میشود دیده نمیشود؛ پیشفاکتور ردیفبندیشده تنها لحظهای است که مشتری واقعاً میبیند چه چیزی خریده است.
دامهای کلاسیک کمقیمتگذاری در برقکاری
خانههای قدیمی که مثل خانههای نو قیمتگذاری میشوند. قیمت نقطهٔ نصبی که در زیرزمین با اسکلت باز جواب میدهد، در یک خانه ۱۹۴۸ با دیوارهای گچی، میانبندهای چوبی در فاصلهٔ هر دو تیرک، و غافلگیریهای سیمکشی قدیمی از پا درمیآید. کشیدن یک سیم کلید از میان گچ تمامشده میتواند از خامکاری کل یک اتاقخواب نوساز بیشتر طول بکشد. دو ستون نرخ نگه دارید: ساخت باز، و ساخت تمامشده (سیمکشی از داخل دیوار). نرخ ساخت تمامشده اغلب ۱٫۷ تا ۲٫۵ برابر نرخ ساخت باز است، و قیمتگذاری یک خانهٔ قدیمی از روی ستون باز، رایجترین راهی است که برقکارها یک هفته را مجانی کار میکنند.
تابلویی که با یک نگاه دقیقتر مردود میشود. هر کاری که مدارها را به یک تابلوی موجود میرساند، وضعیت آن تابلو را نیز به ارث میبرد. اتصال را با فرض سالمبودن تابلو قیمتگذاری کنید و همان فرض را مکتوب کنید: «قیمت با فرض این است که تابلوی موجود ظرفیت کافی دارد و در وضعیت قابل سرویس است؛ نواقصی که هنگام باز کردن پیدا شوند، جداگانه و پیش از ادامهٔ کار قیمتگذاری میشوند.» حالا شینهٔ نول زنگزده یک دستور تغییر است، نه ضرر شما.
اثرات زنجیرهای مقررات. دستزدن به برخی موارد، ارتقای موارد دیگر را الزامی میکند؛ محل دقیق این خط بسته به منطقه و دورهٔ مقررات فرق میکند. الزامات AFCI/GFCI، مواردی که اتصال دتکتور دود را الزامی میکنند، و ارتقای اتصال زمینی میتوانند هزینهٔ واقعی به یک کار «کوچک» اضافه کنند. اگر اینها را بیسروصدا از جیب خودتان بدهید تا پیشفاکتور خوشگل بماند، خودتان را به کمقیمتگذاری عادت میدهید. آنها را بهصورت ردیف بنویسید: مشتریان به جملهٔ «مقررات این را الزامی میکند» تقریباً بیش از هر جملهٔ دیگری در این صنف احترام میگذارند.
مصالحی که از حافظه قیمتگذاری شده. قیمت سیم با بازار مس تغییر میکند. فهرست قیمتی که وقتی سیم ۱۴/۲ ارزان بود تنظیم شد و هشت ماه بعد قیمتگذاری شد، بیسروصدا حاشیهٔ سود شما را به تأمینکننده منتقل کرده است. هر بار که موجودی را پر میکنید، ده قلم از پرمصرفترین مصالحتان را دوباره بررسی کنید و بگذارید قیمتهای واحدتان همراه آن حرکت کنند.
کارهای خدماتی کوچک به کف قیمتی خودشان نیاز دارند
همهٔ آنچه گفته شد برای کارهایی است که دامنهٔ مشخص دارند. سهم بزرگی از درآمد برقکاری اینطور نیست؛ بلکه تماس تکموردی است. تعویض یک پریز خراب، اضافهکردن یک چراغ بیرونی، تعویض فن حمامی که جیغ میکشد. اگر فقط از فهرست نقاط نصب قیمتگذاری شوند، این کارها راهی آهسته برای ورشکستهشدناند: قیمت ۱۶۵ دلاری پریز طوری ساخته شده که یک ردیف از میان شانزده ردیف باشد و رفتوآمد و آمادهسازی را با پانزده ردیف دیگر تقسیم کند. تنها که باشد، حتی هزینهٔ آن صبح را هم پوشش نمیدهد.
راهحل یک ساختار تماس خدماتی با کف قیمتی واقعی است. نرخ ساعت اول که شامل رفتوآمد باشد (مثلاً ۱۸۰ تا ۲۴۰ دلار برای حضور بهعلاوه ساعت اول کار)، سپس نرخی پایینتر برای زمان اضافی در همان بازدید. با این روش، پریز تنها هم صادقانه است («این حداقل یکساعتهٔ من است، ۲۱۰ دلار، و اگر چیز دیگری در فهرستتان هست احتمالاً میتوانم در همین بازدید انجامش دهم»)، و این جملهٔ آخر یک ترفند فروش نیست؛ اقتصاد واقعی است: دومین و سومین کار کوچک در یک بازدید، همانهایی هستند که سودآورند، چون کامیون از قبل پارک شده است.
دو عادت کارهای کوچک را قابلاطمینان میکند. اول، غربالگری تلفنی: نوع تابلو چیست، خانه چند سال قدمت دارد، وسیله از قبل خریداری شده یا نه، آیا چیزی آلومینیومی است. سه دقیقه سؤالکردن فرق این است که با تجهیزات کامل برسید، یا برسید و تازه بفهمید کار چیست. دوم، ون را بر اساس تاریخچهٔ خودتان پر کنید: بیست وسیله، بریکر و مدل فن که صد تماس اخیرتان واقعاً به آنها نیاز داشته. هر رفتن به فروشگاه برای قطعه در وسط یک کار کوچک، حاشیهٔ سودش را به رانندگی تبدیل میکند.
و از پیش تصمیم بگیرید که وقتی تماس کوچک مشکل بزرگ را برملا میکند چه میگویید، چون این اتفاق میافتد: پریز خراب است چون سیم پشت آن که بهروش فشاری (back-stab) وصل شده سوخته، و حالا یک تعمیر واقعی برای قیمتگذاری وجود دارد درحالیکه صاحبخانه کنارتان ایستاده و حس میکند یکدفعه توی تله افتاده. کار اشتباه این است که یک ساعت بررسی را داخل حداقل هزینه جا بدهید. کار درست همان ساختار همیشگی است: تشخیص را کامل کنید، یافته را نام ببرید، تعمیر را بهعنوان یک عدد جداگانه قیمت بگذارید و بگذارید مشتری با عکسها در دست تصمیم بگیرد.
قیمت ثابت یا زمان و مصالح؟
قیمت ثابت برای هرچه میتوانید بشمرید و ببینید: مدارهای جدید در ساخت باز، مجموعههای مشخصی مثل تعویض تابلو و شارژرهای خودرو برقی با فرضیات بیانشده، توسعهٔ زیرزمین بر اساس نقشه، ارتقای انشعاب برق پس از بازدید محل. قیمت ثابت کارها را میبرد و به شما بهخاطر عادات تولیدی خوبتان پاداش میدهد.
زمان و مصالح برای تشخیص و کشف است: عیبیابی مداری که «گاهی» تریپ میکند، ردیابی یک تابلوی بدون برچسب، بازکردن پس از آسیب آب، و هر کاری داخل دیواری که نمیدانید پشتش چیست. آن را با ساختار قیمتگذاری کنید تا باز و بیانتها احساس نشود:
«عیبیابی ساعتی ۱۳۰ دلار با حداقل یک ساعت است. بیشتر خرابیهای شبیه این ظرف دو ساعت پیدا میشوند. وقتی پیدایش کردم، متوقف میشوم و پیش از هرگونه تعمیر، یک قیمت ثابت برایش میدهم.»
آن جملهٔ آخر عامل اعتمادسازی است: تشخیص ساعتی است، تعمیر قیمتگذاریشده. مشتریان این تقسیم را فوراً میپذیرند چون هر نیمه با نرخی متناسب با ریسکش قیمتگذاری شده است.
صادق نگهداشتن شمارش، از بازدید تا فاکتور
روش قیمتگذاری بر اساس نقطهٔ نصب یک الزام عملیاتی دارد: قیمتهای واحد شما باید در جایی پایدارتر از ذهنتان وجود داشته باشند، و شمارشی که قیمتگذاری کردهاید باید همان شمارشی باشد که برایش فاکتور میزنید.
اینجاست که دفتر قیمت Zeus به کار میآید: هر نوع نقطهٔ نصب و هر مجموعه، یک قلم است با قیمتی بهروز، بنابراین یک بازدید زیرزمین با شمردن به پیشفاکتور تبدیل میشود، نه با دوبارهنویسی. پیشفاکتور را در همان زیرزمین مشتری روی گوشیتان بسازید، همانجا امضا بگیرید، و وقتی هفته بعد چهار چراغ بالای بار اضافه میکنند، این یک دستور تغییر دو دقیقهای روی همان کار است، نه یک بحث در پاییز.
پرسشهای متداول
آیا باید برای برآورد کارهای برقکاری هزینه بگیرم؟
برای کارهای نصب مشخص، پیشفاکتور رایگان هنجار بازار است و گرفتن پول بابت برآورد، بیشتر کارهای واقعی را فراری میدهد. استثنا هر چیزی است که برای قیمتگذاری نیاز به بررسی دارد: عیبیابی، بررسی سیمکشی مجدد خانههای قدیمی، محاسبات بار برای ارتقای انشعاب برق. برای اینها بهعنوان کار تشخیصی هزینه بگیرید و اگر استخدام شدید، آن هزینه را از کار کسر کنید. شما برای پیشفاکتور هزینه نمیگیرید؛ برای بررسیای هزینه میگیرید که پیشفاکتور را ممکن میکند.
چگونه قیمت چراغهایی را بگذارم که مشتری خودش انتخاب کرده؟
قیمتگذاری فقط برای نصب، بهازای هر چراغ، طبقهبندیشده بر اساس پیچیدگی: یک چراغ توکار همسطح، یک لوستر ۶۰ پوندی روی سقف ۱۸ فوتی نیست. یک یادداشت مکتوب اضافه کنید که چراغهای تأمینشده توسط مشتری هیچ گارانتی محصولی از سوی شما ندارند و چراغ معیوبی که از جعبه درمیآید، هزینهٔ رفتوآمد دوباره دارد. همین یک جمله جلوی بدترین بحث کارهای کوچک برقکاری مسکونی را میگیرد.
مصالح برقکاری چه حاشیهٔ سودی باید داشته باشد؟
بهای تمامشده بهعلاوه ۲۰ تا ۳۵ درصد رایج و قابلدفاع است: شما آنها را انتخاب کردهاید، انبار کردهاید، گارانتی کردهاید، و تا محل حمل کردهاید. مصالح را به قیمت خرید نشان ندهید تا ارزانتر بهنظر برسید؛ حاشیهٔ سود همان چیزی است که هزینهٔ مراجعهٔ دوم را وقتی یک بریکر معیوب درمیآید، میپردازد.
قیمت تعویض تابلوی رقیبم ۹۰۰ دلار پایینتر از من است. چطور؟
معمولاً یکی از اینهاست: بدون مجوز، بدون ارتقای اتصال زمینی، تابلوی ردهپایین، یا قیمتی که آنچه پشت درپوش است را تا زمانی که به اورژانس صاحبخانه تبدیل شود، نادیده میگیرد. آنچه قیمت شما شامل میشود را ردیفبندی کنید، ردیف مجوز اول. بعضی مشتریان هنوز تعویض ارزان را انتخاب میکنند؛ آنها هرگز مشتری شما نبودند.
ZEUS