پاسخ کوتاه: وقتی ساعتهایی که رد میکنید بهطور مطمئن ارزشی بیشتر از هزینهی واقعی فردی دارند که میتواند آنها را پوشش دهد، استخدام کنید. هزینهی واقعی همان دستمزد ساعتی نیست: زمانی را هم شامل میشود که او در حال فاکتورکردن نیست. اگر تفاوت درآمد و هزینهی واقعی اما اندک است، یک نیروی پارهوقت همان نیمقدمی است که پاسخ را میآزماید بدون اینکه کسبوکار را روی آن شرط ببندید.
امروز صبح دوباره یک کار را رد کردید. مشتری خوب، محدودهی معقول، سه هفته کار. گفتید نه، چون از قبل آنقدر رزرو دارید که گفتن بله یعنی دروغگفتن. توی راه خانه همان حسابی را کردید که همیشه میکنید: آن هشت، شاید ده هزار دلار بود که همین حالا رفت پیش هرکسی که تلفن را بعدی جواب داد.
هر پیمانکار تکنفرهی پرمشغلهای با همین وضعیت روبهرو میشود. تلفن بیشتر از تقویم زنگ میزند، فهرست انتظار آنقدر بلند میشود که مشتریها دیگر صبر نمیکنند، و پاسخ بدیهی (کسی را استخدام کن) دائم میبازد در برابر اعتراض بدیهی: یک کمککار هر هفته پول واقعی هزینه دارد، و شاید تلفن ساکت شود.
هر دو غریزه درستاند. به همین دلیل است که این یک مسئلهی ریاضی است، نه مسئلهی شجاعت.
تنها معادلهای که اهمیت دارد
اضطراب و شجاعت را کنار بگذارید، تصمیم یک مقایسه است:
درآمدی که یک کمککار میآورد در برابر آنچه یک کمککار واقعاً هزینه دارد.
نه «آیا شلوغم». شلوغی یک احساس است. پرسش این است که آیا آنقدر کار قابلفاکتور را رد میکنید یا به تعویق میاندازید که یک جفت دستِ دوم آن را به درآمد تبدیل کند. کمککاری که باعث میشود کمتر عجله داشته باشید اما ساعت فاکتورشدهی اضافهای تولید نمیکند، یک هزینه است. کمککاری که به شما اجازه میدهد به کارهایی که الان رد میکنید بله بگویید، ماشینی است که سود چاپ میکند.
پس پیش از هرچیز، ورودی را اندازه بگیرید: یک ماه، هر کاری را که رد کردید، هر تاریخ شروعی را که آنقدر عقب افتاد که مشتری رفت، هر ساعتی را که روی وظایف ۲۵دلاری در ساعت (بارگیری، سنباده، تمیزکاری سایت، نگهداشتن سر دیگر) گذراندید در حالی که خودتان را با ۸۵ دلار فاکتور میکنید، بنویسید. آن فهرست سوخت این تصمیم است. اگر نازک است، همینجا متوقف شوید؛ شما مشکل استخدام ندارید، یک مقالهی بازاریابی دارید که باید بخوانید.
ماشینحساب نقطهی سربهسر استخدام همین معادله را با اعداد خودتان اجرا میکند، شامل ساعتهای غیرفاکتوری که بیشتر مردم فراموش میکنند.
یک کمککار واقعاً چه هزینهای دارد؟
عدد روی آگهی شغلی همان عددی نیست که از حسابتان خارج میشود. یک کمککار با ۲۲ دلار در ساعت، واقعبینانه، اینقدر برایتان خرج برمیدارد:
- دستمزد: ۲۲ دلار در ساعت
- هزینههای حقوقودستمزد: سهم کارفرما (CPP/EI در کانادا، Social Security/Medicare و بیمهی بیکاری در آمریکا) معمولاً ۷ تا ۱۲٪ اضافه میکند
- غرامت کارگران: بسته به صنف و استان/ایالت خیلی متفاوت است؛ در صنفهای پرریسکتر، این بهتنهایی میتواند ۵ تا ۱۰٪ اضافه کند
- تجهیزات و مواد مصرفی: یک ست ابزار پایهی دوم، تجهیزات حفاظت فردی، سوخت بیشتر، تیغ بیشتر
آن را برای دستمزد ۲۲ دلار، ۲۶ تا ۲۹ دلار هزینهی تمامشده در ساعت حساب کنید، پیش از اینکه ساعتهایی را بشمارید که برایشان پول میدهید اما روی هیچ کاری نیستند: زمان کارگاه، رفتوآمد، جمعهی کمکار. اگر ۴۰ ساعت کار میکنند اما فقط ۳۲ ساعت روی کارهای قابلفاکتور مینشیند، هزینهی واقعی بهازای هر ساعت مولدتان به چیزی نزدیک به ۳۳ تا ۳۶ دلار میرسد.
این دلسردکننده بهنظر میرسد. ادامه بدهید، چون طرف دیگر ترازنامه بزرگتر است.
سمت درآمد: ضرب است، نه جمع
یک کمککار بیش از ساعتهای خودش اضافه میکند. او ساعتهای شما را از سه طریق ضرب میکند:
او انجام کارهای دونفره را ممکن میکند. بعضی کارها را یک پیمانکار تکنفره اصلاً نمیتواند بگیرد، یا بهطرز بیرحمانهای کند انجامشان میدهد. مصالح ورقهای، پله، شیشه، کار روی نردبان بلند، هر جایی که نفر دوم تفاوت بین یک رفتوآمد و سه رفتوآمد است. کارهایی که قبلاً رد میکردید، به کارهایی تبدیل میشوند که پیشفاکتور میدهید.
او زمان ارزشمند شما را آزاد میکند. هر ساعتی که یک کمککار ۲۸دلاری روی تخریب، حمل، ماسکزدن و تمیزکاری میگذراند، ساعتی است که شما روی کاری میگذارید که واقعاً به مجوز و نرخ خودتان نیاز دارد. اگر نرخ فاکتورتان ۸۵ دلار است و کمککار ده ساعت در هفته از شما برای کار قابلفاکتور آزاد میکند، این ۸۵۰ دلار درآمد در برابر حدود ۲۸۰ دلار هزینه است، پیش از خروجی مستقیم فاکتورشدنیِ خودش.
او مدتزمان کار را فشرده میکند. کاری سهروزه که به دو روز تبدیل میشود کاری بیش از خوشحالکردن مشتری میکند. یعنی از همان فهرست انتظار، کارهای بیشتری در ماه تمام میکنید، که کل هدف است: تبدیل تقاضای موجودتان به فاکتور.
نسخهی صادقانه را برای اعداد خودتان اجرا کنید. یک شکل معمول: هزینهی کمککار با همهچیز حدود ۱٬۱۵۰ دلار در هفته است. برای سربهسر شدن، باید حدود ۱۴ ساعت زمان فاکتورشدهی اضافه با ۸۵ دلار تولید کند، از هفتهی ۴۰ ساعته. بیشتر پیمانکاران تکنفرهی پرمشغله این را در سه روز اول بهدست میآورند، چون تقاضا از قبل وجود داشته و فقط در تقویم یک نفر جا نمیشده.
اگر فهرست انتظارتان نمیتواند آن ۱۴ ساعت را تأمین کند، هنوز آماده نیستید. اگر دو برابرش را تأمین میکند، شش ماه پیش آماده بودید.
نیمقدم: اول یک نیروی پارهوقت
جهش تماموقت به دلیلی مشخص شکست میخورد: یک حجم کار متغیر را به یک هزینهی ثابت تبدیل میکند. گزینهی میانی صادقانه یک نیروی پارهوقت یا موقت منظم است: دو یا سه روز در هفته، برنامهریزیشده حول روزهای شلوغتان.
این بیشتر مزیت را با کسری از ریسک به شما میدهد:
- یاد میگیرید هدایتکردن کسی چگونه است، مهارتی واقعی که در حال حاضر ندارید.
- میفهمید آیا حجم کارتان واقعاً پیوسته است یا فقط در جولای اینطور بهنظر میرسید.
- کارهای دونفره از فهرست ردشدهها بیرون میآیند در روزهایی که دو نفر دارید.
- اگر خراب شود (فرد، حجم کار، صبر شما)، جمعکردن دو روز در هفته یک گفتوگو است، نه یک بحران.
حالت شکستِ نیمقدم این است که آن را سرسری بگیرید: پرداخت نقدی، دورزدن غرامت کارگران، بدون برنامهی توافقشده. یک نیروی پارهوقت هنوز از نظر استان یا ایالتتان کارمند است، هنوز پوشش لازم دارد اولین باری که از نردبان شما بالا میرود، و هنوز سزاوار این است که بداند چه روزهایی کار میکند. نیمقدم را درست انجام دهید یا اصلاً انجامش ندهید.
یک گزینهی صادقانهی دیگر هم در این فهرست جا دارد: یک پیمانکار فرعی برای بخشهای مشخصی از کار. زیرقرارداد بردن کاشی یا برق (بیمهی خودشان را دارند و کار خودشان را قیمتگذاری میکنند)، استخدام حساب نمیشود، اما همان فشار را کاهش میدهد در حالی که تصمیم میگیرید. فقط مراقب خط باشید: یک پیمانکار فرعی که مثل کارمند برنامهریزی میکنید و مثل کارمند تجهیز میکنید، در بیشتر حوزههای قضایی، یک کارمند با مشکلات کاغذبازی است.
واقعاً چه چیزی دربارهی روز شما تغییر میکند؟
هیچکس دربارهی این بخش به شما هشدار نمیدهد: اولین استخدام، شغلتان را بیشتر از درآمدتان تغییر میدهد.
شما تبدیل به گرهگشای گلوگاه میشوید. صبحتان حالا با پرسشی شروع میشود که قبلاً هرگز نداشت: این فرد امروز چهکار میکند، و آیا هر چیزی که لازم دارد سر سایت است؟ یک روز بیبرنامه برای یک کمککار یعنی ساعتی ۲۸ دلار میپردازید تا کسی کارکردن شما را تماشا کند. صاحبکاران موفق با اولین استخدام، آنهایی هستند که شب پیش برنامهی فردا را میریزند: یکبار وانت را بار میزنند، وظایف را طوری میچینند که کمککار هرگز منتظر آنها نباشد.
بیشتر حرف میزنید و کمتر ابزار به دست میگیرید. توضیحدادن، چککردن، اصلاحکردن. در هفتهی اول این کندتر از انجامدادن خودتان بهنظر میرسد، چون واقعاً هم همینطور است. سود انباشته میشود: تا هفتهی ششم، وظایفی که یکبار توضیح دادید بدون شما اتفاق میافتند، و تا ماه سوم، دارید کار بعدی را پیشفاکتور میدهید در حالی که این یکی دارد ماسککشی و آمادهسازی میشود.
سیستم کیفیتتان باید از سرتان بیرون بیاید. تنها که بودید، استانداردتان توی دستهایتان بود. حالا باید از انتقال به دستهای کس دیگری سالم بیرون بیاید. اولین باری که به یک تمامکاری برمیگردید که هرگز خودتان تحویلش نمیدادید، درس بهندرت این است که «بهتر استخدام کن»؛ درس این است که هرگز واقعاً استاندارد را تعریف نکردهاید. آخر هر روز با هم کار را قدمبهقدم مرور کنید؛ ده دقیقهی «این شکلِ کارِ تمامشده است» ارزانترین آموزشی است که وجود دارد.
پیش از اینکه کسی را روی حقوق بگذارید، هفتههای خودتان را برای یک ماه پیگیری کنید. معمولاً معلوم میشود بیستوشش ساعت روی ابزار بودهاید، در هفتهای که قسم میخوردید چهل ساعت بوده، و بقیه رفته برای رانندگی، پیشفاکتوردادن و رفتوآمد برای تأمین مصالح. نیمی از آنچه میخواستید برایش استخدام کنید ممکن است اصلاً مشکل کمککار نباشد.
این تمرینی است که باید اول اجرا کنید. توجیه اولین استخدام فقط بهاندازهی تصویری که از ساعتهای خودتان دارید خوب است. و تصویر تقریباً هر پیمانکار تکنفرهای، در همان جهت خوشبینانه، اشتباه است.
پیش از شرطبندی روی ساعتهایتان، آنها را بشناسید
اگر روی گوشیتان برای هر کار ثبت ورود و خروج میزنید، تصمیم دیگر حسی نیست. تایمشیتهای بهازای هر کار Zeus به شما میگوید واقعاً چند ساعت روی هر کار نشست، و یک ماه از آنها جمعشده، مخرج صادقانه است: هفتهتان منهای آن مجموع، همان رانندگی، پیشفاکتوردادن و رفتوآمد برای تأمین است، و شکاف بهطور مطمئن پهنتر از چیزی است که هرکس حدس میزند. Zeus فهرستی از کارهایی که رد کردهاید نگه نمیدارد، پس آن یکی را خودتان برای یک ماه نگه دارید. وقتی ساعتهای ثبتشده میگویند دارید دوازده ساعت در هفته روی کاری صرف میکنید که یک کمککار میتواند با یکسوم نرختان انجام دهد، و فهرست ردشدههایتان میگوید مشتریها سه هفته منتظرند، استخدام دیگر یک پرش ایمانی نیست؛ یک مسئلهی حسابی است که از قبل حلش کردهاید.
نشانهها، در یک جا
وقتی بیشتر اینها درست است، استخدام کنید (یا نیماستخدام کنید):
- در هر یک از دو سه ماه اخیر، کار رد کردهاید یا بهطور مرگبار بهتعویق انداختهاید
- افق رزروتان از نقطهای گذشته که مشتریها دیگر صبر نمیکنند (برای بیشتر کارهای مسکونی، سه تا چهار هفته)
- بهطور منظم ده ساعت به بالا در هفته روی کارهای زیر نرخ فاکتورتان میگذرانید
- کارهای دونفره در فهرست ردشدهها دارید
- پشتوانهی نقدی دارید که دو تا سه ماه هزینهی واقعی کمککار را حتی اگر درآمد افت کند پوشش دهد
صبر کنید وقتی: شلوغی فصلی است و میدانید؛ حاشیهی سودتان آنقدر نازک است که مشکل قیمتگذاری است نه ظرفیت؛ یا ساعتهایی که میخواهید پس بگیرید ساعتهای اداریاند نه ساعتهای سایت. یک کمککار نمیتواند فاکتورهایتان را بنویسد، و استخدام کسی چون دارید در کاغذبازی غرق میشوید، غرقشدنِ اشتباه را حل میکند.
Zeus کجای این ماجرا قرار میگیرد
معادلهٔ این مقاله دو ورودی دارد و هر دو از دل ثبتها درمیآیند: ساعتهایی که صرف کاری میکنید که یکسوم نرخ خودتان میارزد، و ساعتهایی که یک جفت دست اضافه واقعاً بابتشان فاکتور میشود. هیچکدام با تخمینزدن عصر جمعه سالم درنمیآید.
برای هر کار ثبت ورود و خروج کنید تا ساعتها همانجایی بنشینند که کار شدهاند، چه مال شما و چه مال بقیه، مرتبشده بر اساس آدرس و نه بر اساس روز. هزینهها روی همان کاری میروند که ایجادشان کرده، پس کاری که قرار بود سه روز طول بکشد و دو روزه تمام میشود، تغییر را هم در ساعت و هم در پول، در برابر قیمتی که در پیشفاکتور اعلام کرده بودید، نشان میدهد. یک ماه از این را که بخوانید، هزینهٔ تمامشدهٔ هر ساعت مولد دیگر میانگین کشوریِ یک نفر دیگر نیست و مال خودتان میشود. وقتی هم که کمککار شروع به کار کرد، همان ثبتها جواب سؤال بعدی را میدهند، سؤالی که کسی برایش برنامه نمیریزد: اینکه آن دستهای اضافه به کار فاکتورشده تبدیل شدند یا فقط به یک روز کوتاهتر. اینکه آن ساعتها کجای هفته قرار بگیرند هم با برنامه و تابلوی روز مشخص میشود.
فهرست امکانات بقیهٔ چیزهایی را که همراهش میآید نشان میدهد. اندازهٔ شروع هیچ هزینهای ندارد و تمام هم نمیشود، و میتوانید در صفحهٔ قیمتگذاری بخوانید که هر اندازه شامل چه چیزهایی است. نصبش کنید و یک ماه ساعتِ واقعی به این تصمیم بدهید.
کاری که امروز صبح رد کردید، به هر حال از دست رفته. کار بعدی باید تصمیمی باشد که با ساعتها جلوی چشمتان گرفتهاید، نه حسابی که در راه برگشت به خانه توی ذهنتان کردهاید.
پرسشهای متداول
به اولین کمککارم چهقدر باید بپردازم؟
آنقدر که نگهش دارید، که بیشتر از حداقلی است که میتوانستید با آن قسر در بروید. در بیشتر بازارهای کانادا و آمریکا، یک کارگر عمومی قابلاعتماد با وسیلهنقلیه و آشنایی پایه با ابزار، بهطور معنادار بیشتر از حداقل دستمزد هزینه دارد، و این تفاوت در همان ماه اول، وقتی که او سرِوقت با وانت از قبل بارزده حاضر میشود، جبران میشود. استخدامهای ارزانی که استعفا میدهند یا نمیآیند، به قیمت مشتریهایی تمام میشوند که باید دوباره برنامهریزی شوند، که دقیقاً همان آسیب اعتباری است که برای جلوگیری از آن استخدام کردید.
کارمند یا پیمانکار فرعی برای اولین استخدام؟
آنها مسائل متفاوتی را حل میکنند. یک پیمانکار فرعی محدودههای مشخص را از روی دستتان برمیدارد و بیمه و قیمتگذاری خودش را میآورد؛ یک کارمند نیروی کار روزمرهی انعطافپذیر تحت هدایت شما به شما میدهد. منطقهی خطر، پیمانکار فرعی جعلی است: کسی که مثل کارمند برنامهریزی، هدایت و تجهیز میکنید اما مثل پیمانکار فرعی پول میدهید. مقامات مالیاتی در کانادا و آمریکا، هردو، به دقت به این ترتیب نگاه میکنند، و طبقهبندی مجدد با هزینههای حقوقودستمزد معوق همراه میشود. اگر قرار است کار روزانهشان را هدایت کنید، درست استخدامشان کنید.
اگر استخدام کنم و کار خشک شود چه؟
به همین دلیل ترتیب اهمیت دارد: اول پشتوانه، دوم پارهوقت، آخر تماموقت. دو تا سه ماه هزینهی واقعی کمککار در ذخیره، یک ماه کند را به اتفاقی بیاهمیت تبدیل میکند بهجای یک اخراج. و ساعتهای یک نیروی پارهوقت میتواند صادقانه کم شود، بهشکلی که ساعتهای یک نیروی تماموقت نمیتواند. اگر فکر یک ماه ساکت، استخدام را ترسناک میکند، مشکل ذخیرهی شماست، نه استخدام.
چطور کسی خوب پیدا کنم؟
بهترین اولین استخدامها معمولاً یک معرفی فاصله دارند: اهل حرفههای دیگری که کارگران را در سایتهای مشترک میبینند، یک نفر پشت پیشخوان تأمینکننده که میداند چه کسی قابلاعتماد است، تابلوی کاریابی یک مدرسهی فنی محلی. بر اساس قابلیتاعتماد و نگرش استخدام کنید، نه ظاهر و آراستگی. میتوانید به کسی یاد بدهید یک اتاق را ماسک بزند، و نمیتوانید به کسی یاد بدهید حاضر شود. بعد دو هفتهی اول را یک مصاحبهی کاری از هر دو طرف در نظر بگیرید، و همان اول با صدای بلند این را بگویید.
ZEUS